Hierdie inherente karakter tekortkoming in my samestelling besorg my ongelooflike hartseer op die oomblik en ek weet nie hoe ek te werk moet gaan om dit te verander nie. Ek doen dinge om die vrede te bewaar alhoewel dit teen my grein gaan want ek wil ‘n konfrontasie vermy. Ek was in my jonger jare vreeslik goed om my kant van ‘n saak te stel…. Nee te as iets nie vir my reg voel nie en ek het myself altyd eerste gestel…. Cause “self matters”… Dankie dokter Phil.

Erens het daardie knoppie gebreek en ek weet eenvoudig nie hoe om die balans reg te stel nie. Snaaks genoeg wanneer ‘n mens so voel, dan staan jy alleen op moedverlore vlakte met ‘n ysterpaal in die hand in die freaken reënstorm…en dis mos nou ‘n ope uitnodiging vir die weerlig om jou te klits.

Ek baklei so hard om positief te bly, dat my fight maak dat die kleiner goedjies so een vir een verby my vlieg. Ek is jammer as ek ongeduldig is. Ek is jammer as ek pynlik is. Ek is jammer as ek pushy raak. Ek is jammer want die fok weet… ek self verstaan nie hoekom ek so optree nie. Skielik wil ek ‘n naam gee aan die iets wat nog nooit myne was nie. Die ek-kan-nie-vir-myself-opstaan-situasie vererger net my reaksie op alles wat my raak.

Vanoggend het ek besluit om dan maar in die reën te dans …. En ek gaan ophou vrae vra.