Ek het Sondag weer besef ek dink nie ek mis Hartseer so erg soos wat ek dalk net iemand wil hê nie. Vanoggend voel ek anders. Ek mis hom. Maar die goeie tye saam hom. Die nugter dae en die minder gewelddadige uitbarstings. As ek mooi dink…. Dink ek dit gaan dalk ook meer as net oor die hondjie hier en dalk oor die halsbandjie… Ek mis die kinders met elke hartklop in my binneste.

So of ek ‘n man in my lewe mis… die gevoel van ‘n gesin of net die kinders… ek weet nie en kan nie onderskeid tref nie. Die laaste maand se gebeure help ook glad nie met hierdie gevoel van hartseer nie.

Nou kyk ek so na my pols vanoggend… Ek mag nie hoop verloor nie… Ek mag nie moed opgee nie… Ek moet my skouers reguit maak en maar net deur hierdie kersfees kom. Wat ander opsies is daar?