Ek het Sondag weer besef ek dink nie ek mis Hartseer so erg soos wat ek dalk net iemand wil hê nie. Vanoggend voel ek anders. Ek mis hom. Maar die goeie tye saam hom. Die nugter dae en die minder gewelddadige uitbarstings. As ek mooi dink…. Dink ek dit gaan dalk ook meer as net oor die hondjie hier en dalk oor die halsbandjie… Ek mis die kinders met elke hartklop in my binneste.

So of ek ‘n man in my lewe mis… die gevoel van ‘n gesin of net die kinders… ek weet nie en kan nie onderskeid tref nie. Die laaste maand se gebeure help ook glad nie met hierdie gevoel van hartseer nie.

Nou kyk ek so na my pols vanoggend… Ek mag nie hoop verloor nie… Ek mag nie moed opgee nie… Ek moet my skouers reguit maak en maar net deur hierdie kersfees kom. Wat ander opsies is daar?

Ek wens so ek kan een oggend wakker word en dis alles weg… Ek wil jou storie klaar kry, sodat ek kan aangaan met net die vae herinneringe van toe. Ek baklei baie hard teen die swart hond wat so nou en dan kom grom. Ek gaan not a hell nie weer… ooit weer oor jou huil nie… Jy sien… daar is iemand wat my in verbasing terug laat deins in die kleiner dinge van mens wees wat my hart gelukkig maak. ‘n Sielvolle, verstaan-mens. ‘n Omgee-mens. Opreg.

Weet jy ek doen so vrek goed en ek dink regtig glad nie meer aan jou nie. Ek droom nie meer van jou nie. Ek hoor nie meer jou stem nie. Maar daar bly klein dingetjies opduik wat my net weer terug ruk na die plek waar ek nie wil wees nie. Daar is ‘n storielyn in een van die sepies waar ‘n jong karakter met dwelms eksperimenteer en vanaand het sy amper die tydige met die hiernamaals verruil. Die episode het my ongelooflik omgekrap. Nou sit ek weet en dink terug. Ek haat hierdie oomblikke.

Die Vrydagaand wat jy my gebel het om te vra of ek oorkom is die aand wat ek die heeltyd in my kop afspeel want ek wonder of ek nie jou dood kon keer nie. Jy het soos oudergewoonte elke 30 minute my gebel by die werk deur die dag om te vra of ek nie wil oorkom nie, maar daardie aand het ek dinge anderste gedoen. Vir die eerste keer in ons saam-wees kon ek vir jou nee sê. Ek wou jou nie sien nie en ek het nie eers skuldig gevoel nie. Jis dit was ‘n ongelooflike lekker gevoel. Ek was kwaad vir jou oor jy die verkeerde keuse op my ultimatum gemaak het. Daar was twee opsies. Ek of die dwelms en jou verbintenis met die Nigeriërs. Ek onthou hoe hartseer ek was oor jy nie eers twee keer gedink het aan jou antwoord nie. Vir jou was die keuse maklik. Ek wonder baie of jy wel sou dwelms neem as ek daar was… en ek voel skuldig want dalk… net dalk kon ek jou lewe red. Heel waarskynlik sou jy in elk geval net voort gegaan het en ek sou langs ‘n lyk wakker word. Ek is wel ongelooflik dankbaar dat dit nie so uitgedraai het nie.

Ek het regtig gedink die ergste dwelm wat jy mee geëksperimenteer het was kokaïen. Jy het dit sommer so openlik voor my gebruik. Daar was wel dae waar jy my gestuur het om vir jou iets te gaan doen… kos te gaan koop en wanneer ek terug gekeer het was jy nie meer honger nie en het dan geslaap. Nou eers besef ek dat jy dalk al reeds met heroïen te doen gehad het. Ek weet nie… want jy het altyd die lugversorger aan gehad en oor dit koud was het jy lang mou toppe gedra… ek het nooit jou arms gesien nie. Ag ek weet nie… dit kon jou afhanklikheid van jou kalmeer pille ook gewees het wat jy dalk geneem het om van die kokaïen high af te kom.

Jy het gedink jy is invincible… Jy het in een aand 300 kilometer afgelê plaas toe net om met jou ma te gaan praat… en het sommer weer terug gery en by my gestop. Jou gedrag was regtig meer erratic op die highs, jou paranoia tien keer erger met die afkom slag. Jy was bang jy word geagtervolg… Kan jy onthou hoe ek jou met die vuis bygekom het oor ek my dood geskrik het vir die man op my bed? Jy het vir my gesit en kyk terwyl ek slaap en tot vandag toe weet ek nie hoe jy ingekom het nie. Ek het net ‘n teenwoordigheid aangevoel en toe ek my oë oopmaak toe sien ek net ‘n silhouette van ‘n man. Eers toe jy in ‘n fluister stem my prinses noem het ek geweet dis jy. Ek het jou gevra om te ry en jy het gepleit om oor te slaap want jy was bang.

Ek het ook mettertyd bang geraak. Jou trawante het vir my dwelms op my stoep kom neersit en so het ek uitgevind hulle weet waar ek bly. Ek glo dit was veronderstel om aan een van ons twee ‘n boodskap oor te dra. Hulle het jou by tye geagtervolg. Ek is net dankbaar jy het my nooit in die strate van Hillbrow saam jou ingesleep nie en het my altyd êrens gaan aflaai so ek kan vandag verby hulle loop en sal nie eers weet dis hulle nie, maar hulle sal my herken. Net na jou dood wou ek self die strate invaar om hulle op te soek om mooi aan hulle te verduidelik wat ek dink van hulle aandeel in jou dood. Ek het immers hulle name geken. Dank die vader die depressie het ingegryp want ek kan nie sien dat hulle my weer op straat sou uitlaat na wat ek vir hulle wou sê nie.

Ek het jou vir lank kwalik geneem vir die gevaar waaraan jy my bloot gestel het. Die dag wat ek oom prokureur gebel het om te vertel van jou dood is die dag wat ek uitgevind het jy het ‘n brief by hom gelos wat hy moes oopmaak indien jy sou sterf. In die brief het jy mooi uiteen gesit dat ek dop gehou word en dat my lewe in gevaar kan wees. Ek het van die dophou geweet… maar gevaar? Ek kan nie eers begin beskryf hoe magteloos ek gevoel het nie. Ek het in vyf dae in die grootste hartseer van my lewe‘n lewensveranderende fight met jou ma en broer gehad. Ek meeste van my besittings verloor…ek moes blyplek kry en ek moes trek. Die dag wat ek getrek het was die dag wat ek regtig gedink het vandag sterf ek self.

So jy sien… Ek beweeg aan… maar êrens in my agterkop sukkel ek om te vertrou… Verstaan jy nou hoekom ek so donners graag van jou wil vergeet?

Ek is nou moeg weg gekruip….. regtig… dis sieldodend om sekere areas en winkelsentrums te vermy oor ek bang is ek loop teen jou vas… en vandag toe gebeur dit… op straat. Ek het vanaand op pad Hillbrow toe verby meisiekind se skool gery. Ek dink nie julle het my gesien nie…Ek het regtig naar geword van skok… jy ry hartseer se kar. Vir ‘n split sekonde het ek vergeet dit kan net nie wees nie.

Ek het nie vanaand regtig deel geneem aan die bediening aan ander nie en het myself vroeg verskoon…want hoe vertel jy aan ander hoe great die lewe is as jy voel jy word onregverdig behandel. Jy sien, jou antwoord op my epos laat my meer in stilte antwoorde kry as wat ek enige verdere vra wil vra. Ek moet net onthou… dit gaan nie oor geregtigheid nie, maar vergifnis en het dus besluit ek wil nie julle game speel nie.

Soos wat ek nou al dit vir ‘n paar dae in my kop afspeel weet ek dat my paadjie verseker ‘n ander rigting inslaan as joune… Dis reg as julle nie vir my wil vertel wat in die outopsie verslag staan nie…. Ek wou net closure gehad het… Let op die gehad,… want na soveel monoloë besef ek sy dood is SY selfmoord… ‘n Aksie wat een persoon uitvoer… unaided…  Selfsugtig.

Ek wil laat gaan…..Ek wil ophou verwyt…..Ek soek vrede… want jy sien, ek sal weer lief kry met my hele hart en wese… En jou opmerking gaan verseker nie my destiny verander nie.

Hy was dalk die liefde van jou lewe soos jy uiteengesit het in jou antwoord… en al was julle vir langer geskei as wat julle getroud was…. Kan jy nou maar voortbou op julle hartseer legacy van toe…

Hy was wel my leermeester  vir twee jaar… ‘n Stukkie van ‘n legkaart wat jy nie kan verander nie…

Maar weet jy wat…en mag nie een van ons twee dit ooit vergeet nie….

Ek is nou vry!

Vandag skryf ek vir jou om te vertel hoe goed dit met my gaan, want niemand vra meer nie. Ek is seker niemand vra jou ook meer nie, maar wat maak dit saak? Ek weet nie so mooi hoe dit met jou gaan nie want ek is nie oortuig van jou finale rusplek nie. Ek kan niks meer doen as net om vir my eie gemoedsrus te bid nie, maar somtyds wonder ek of jy nou gelukkig is. Ek moet eerlik wees as ek sê dat ek meer iemand mis… as wat ek… jou mis…

Ek het vandag voor die gebou gestaan waar ek jou in die weerkaatsing van die vensters dop gehou het het die eerste dag wat ons ontmoet het. My werksverpligtinge forseer my nou om elke week terug te keer na ons plek van ontmoeting. Elke week word dit makliker, maar vandag was ‘n moeilike dag… Ek is gevra hoe dit met jou gaan….. Ek het myself nie voorberei op so ‘n vraag nie, nog nooit nie want ek het altyd aangeneem almal wat saak maak weet nou al. Ek is baie trots op my reaksie want ek kon sterk staan in my verduideliking oor hoekom ons nie meer saam is nie. Totaal emosieloos.

Ek het wel vanmiddag beheer verloor en het bitterlik in die verkeer gesit en huil op pad huis toe. Die hemel weet….. ek weet nie aldag wat was moeiliker nie… ons laaste ses maande saam of my eerste ses maande alleen? Maar jy weet tog van die laaste ses maande… Jy was deel daarvan… maar ek voel nog nie reg om jou te vertel wat gebeur het daarna nie… Jy sien… wat daarna gebeur het, het my menswaardigheid meer geknak as die houe van jou vuiste. Ek het baie meer veloor as wat ons saam opgebou het in twee jaar.

Maar ek wil jou vertel van die goeie wat die laaste ses maande gebeur het

• Elke week wanneer ek ‘n ou kennis raakloop hoor ek hoe goed ek lyk en ek voel trots want dit het meer as ‘n ewigheid in my siel-sekondes geneem om daardie beeld te verander. My hart is besig om te genees en dit wys in my menswees. Ek raak heel.
• My lewe is nie vervuld oor ek dit met iemand deel nie… Dis is vol van hoop dat daar wel iemand my pad sal kruis vir wie ek weer kan lief wees. Ek besef nou ek is heel (whole) al is daar nie ‘n ander helfte nie… Maar my hart wil weer lief kry. Ek was so bang ek gaan nooit weer so voel nie.
• Ek het besef dat ek perfek is. Net oor ek…ek is… (I am perfectly me) En ek is goed daarmee. Nooit sal ek weer toelaat dat enige iemand my weer anders sal oortuig nie. Ek weet nou dat ek niemand se goedkeuring nodig het nie… If you don’t like me for me… Dan moet jy maar ‘n bruggie bou en vinnig…Ek begin myself aanvaar.
• Ek word weer vroeg wakker in die oggende… sommer so voor die wekker afgaan en dan sit ek op my stoepie en kyk na die tarentale wat rondhol… Net om wakker te word gee my weer rede gegee om goed te voel elke oggend.
• Jy sal my nie glo nie, maar ek het ophou rook. Ses maande nou al. Een en twintig maande laas enige verdowingsmiddel of opkikkier geneem… Ek het maklik ses kilogram swaarder ook geword maar dit pla my nie so veel nie (Ek kan later iets daaraan doen) … want ek is aan niks meer verslaaf nie. WoW… dit voel goed!
• Jy sal nie van die een hou nie, maar ek was die in die laaste ses maande nie weer by jou graf nie. Ek het finaal alle soul ties geknip. Daardie hopie grond herinner my net aan hartseer en wanhoop… die twee woorde wat ek nie wil deel maak van my toekoms nie.

Jy sien…. Dit maak nie saak na watter ses maand jy kyk nie… Begin… middel of einde… My lewe is onherroeplik verander. Vir die goeie…

Ek het die siklus van sy siekte begin verstaan en ek kon sien wanneer die manie-bom sou bars. Na sy depressiewe dae, het hy homself weer laat goed voel deur projekte aan te pak. Daar het as’t ware ‘n ritueel ontstaan waar hy eendag net uit die bed sou opstaan en sy huis van hoek tot kant aan die kant sou maak, so met die skoonmaak is ek weg gejaag want ek is ‘n slegte vrou en die rede vir die deurmekaar spul. Daarna het hy vir ure in die bad spandeer waar hy homself amper rou sou skrop. Sy hare was dan ook kort geknip. Hy het my altyd laat dink aan ‘n soldaat…

Die projekte het altyd ‘n nuwe poging tot waarde toevoeging van sy eie besigheid behels. Hy was weer lus vir die lewe… maar in plaas daarvan om in sy sukses te deel was ek gewoonlik bang en onseker want ek moet in alle eerlikheid bieg dat ek wel die fout by my gesoek het by tye…. Ek moes plek maak vir die ander deel van sy goedvoel-manie… Die jagter in hom het dan ontwaak en hy het gewoonlik betrokke geraak vrouens wat hy nooit in ‘n verhouding mee sou wees nie, en ek weet tot vandag toe nie hoe hy hulle uitgekies het nie. Dit sou meisies wees wat nie juis aandag trek nie. Weereens skud ek net my kop want ek verstaan nie hoekom ek myself deur daardie hel gesit het nie…. Nie eers sy ontrouheid was genoeg rede vir my om my tassies te pak nie.

Êrens in die somer van die eerste jaar in ons saam wees, sou ons oudergewoonte op ‘n Vrydag ontmoet vir drankies. Hy het darem die ordentlikheid gehad om my te bel vooraf om te sê dat ons planne nie gaan uitwerk nie want sy ou vlam is in die dorp en hulle gaan uiteet… en nee…ek mag nie saam nie. Die Saterdag toe ek by hom opdaag toe was sy al op die vliegtuig terug Kaap toe… maar daar lê haar een paar skoene nog onder sy bed… Sy het oorgeslaap… Hy het my nie eers gekeer toe ek in trane terug stap na my kar toe nie… Hy het my laat gaan.

Twee maande verder in die somer van dieselfde jaar… Sou ek alleen na my 10 jaar matriek reünie gaan. Ek het die Vrydag na werk by hom opgedaag…. Soos afgespreek en het uiteindelik tussen 2 en 3 aan die slaap geraak. Ek het menige male hom probeer bel, maar ek kon hom nie in die hande kry nie. Ek is die Saterdag alleen na die funksie toe. Na die soveelste keer wat ek hom probeer bel het, het ek hom ‘n sms gestuur om te vra dat hy my net laat weet hy leef nog want ek gaan die polisie in kennis stel dat ek opsoek is na hom. Nie lank na die sms is deur is nie, kry ek die afjak antwoord dat hy regtig niks makeer nie… Hy wil net niks met my te doen hê nie. Hy het daardie naweek saam ‘n ander meisie in Dullstroom spandeer. Toe ek kwaad raak met sy terugkeer, toe gooi hy my foon teen die kombuisvloer stukkend… en sy woorde was….Kom ons kyk wie kan die kwaadste raak…

Die moeilikste een van die lot sou my vir maande jaag… Ek het lang blone hare in sy bed gekry. Ons bed…. Ek was nog die hele tyd in ons saamwees ‘n rooikop! Hy het volgehou dit mag dalk een van sy twee meisiekinders sin wees… maar in my hart het ek geweet nie een van die tweetjies is so blond nie.

So het die tyd verloop en eendag toe ek by die werk opkyk, toe kom sy ingewaggel en hulle gee haar die lessenaar langs my. Sy… met sulke lang blonde hare… Sy was een van die  groot koppe se dogters. Ek het aanvanklik nie baie van haar gehou nie maar soos wat my geaardheid nou is het ek besluit om maar vriendelik te wees, want as sy langs my gaan sit beteken dit… ons gaan saam werk…So teen dag drie het ons saam gaan koffie drink en in die middel van die kafeteria het my lewe tot nog ‘n stilstand gekom… Sy het gevoel dis nodig om vir my om verskoning te vra oor sy saam meneer hartseer geslaap het. Hy het die keer dit reg gekry sonder dat ek iets vermoed het… Sy laataand werkery was toe al die tyd net stories…  En vir twee jaar moes ek in haar gesig vas kyk…  My baas was nie dom nie en ek dink hy het opgetel dat daar ‘n styfheid tussen ons twee is… En ek was gewaarsku….

Ek is seker daar was nog meer goedvoel aangeleenthede… Dis dalk net beter ek weet nie van almal nie. Ek het wel in tussen gegaan vir ‘n vigstoets… paar keer eintlik… en ek kan net dankbaar wees dat ek skoon is.