En daar verloor ek my hart op een van die inwoners. Sommer een van die eerste hokke waar ons verby stap. Siende dat ek nou die nuwe luiperd-whisperer is… glo ek sy naam is Nunu want dit is waarop hy gereageer het. (Toe ek hom op die naam roep toe kom hy aangehardloop) Net so verby die kabelkarretjies is die luiperd se hok. Jy bekyk hom so deur die glas… Maar ou Hoefyster ken toe mos ‘n ander aansig en daar stap ons om die hok na die agterkant, waar daar geen glas is nie… maar net draad.

Ek glo as enige werker ons gesien het, was ons onmiddellik uitgegooi en sirenes sou loei, maar ons was gelukkig. Oor die eerste heining en jy is by die draad wat as die enigste skeiding tussen jou en die ondier dien. Ons wou nog nader sluip om ‘n foto van agter te neem toe Nunu besluit dis speel tyd en het regtig soos ‘n huiskat tekere gegaan. Hy het net soos Oscar gereageer op my stem, stemtoon en my  bewegings. Selfs die tweede keer toe ek terug gaan om te gaan groet toe hardloop hy nader.

As ek kon het ek hom wragtag huis toe gebring.