Sjoe… en die agteros kom ook in die kraal.

Ek het al baie gewonder watter lesse ek aan my kinders sal oordra eendag, want dit wat jy nie uit ervaring leer nie, leer jy uit beginsel.

Hier is die lesse waarop ek my lewe (probeer) baseer:

Ek dink die grootste element waaruit jou lewe moet bestaan is liefde. Wees lief vir jouself en wees lief vir die mense om jou. Jy kan regtig nie ‘n vervulde lewe lei as jy nie lief is vir die lewe nie. Dit beteken ook dat jy dinge uit liefde moet doen sonder om enige iets terug te verwag… Liefde is unconditional…

So saam met liefde vir ander moet jy onthou… mense gaan jou êrens teleurstel. Dis in ons natuur en 9 uit die 10 keer is dit nie aspris nie. So onthou dat jy self nie ‘n pilaar van standvastigheid is nie en jy stel mense ook soms teleur. Daarom moet jy kan vergewe… 100 keer as jy moet…

Vergifnis het wel geen perke nie, maar ‘n mens het keuses. Jy kan besluit wie jy in jou lewe wil hê. Dis nie die moeite werd om te tyd of energie te mors aan toksiese verhoudings nie. Dit is nie die moeite werd om ‘n moordkuil van jou hart te maak nie. Vergeef, vergeet en gaan aan. Ek glo ‘n groot dryfveer vir ‘n lang en geseënde lewe is om in vrede te leef.

Onthou elke keuse wat jy uitoefen en elke besluit wat jy maak het gevolge. Jy is in beheer. Partykeer neem jy verkeerde besluite maar op daardie tydstip het dit na die regte een gelyk so vergeef jouself ook die foute van die verlede, maar onthou jy is nie ‘n victim nie… Leer uit jou foute!

Niks wat jy in die lewe het, besit of geleer het is uit jou eie toedoen nie. Of  jy in God glo of nie… alles wat ons ontvang kom van genade. Wees dus dankbaar vir wat jy het en gee terug aan die wat minder as jy het. Genade is daar om gedeel te word. Wees goedhartig en deel jou tyd as ‘n hulpbron… dit beteken gewoonlik baie meer as die geldjie in ‘n koevert.

Wees verdraagsaam teenoor ander. Net soos ander jou dalk irriteer, vang jy hulle ook partykeer. Jy is gewoonlik nie privvy tot die rede hoekom mense optree soos wat hulle doen nie. Om iemand te judge is onregverdig en lelik.  Niemand is jou ook ‘n verduideliking verskuldig  nie. So verdra maar waar jy kan.

Om vreugde te put uit die lewe is van kardinale belang…. Anders gaan jy ‘n lang en eensame lewe hier op aarde lei. Ek is seker ‘n goeie een om te praat maar vind selfs vreugde in adversary. Daar is altyd iets om voor dankbaar te wees en ‘n mens wat dankbaar is, is gewoonlik vol vreugde ook.

Leef vir vandag. Ons spot baie met lysies wat ons wil opstel want daar is altyd iets wat ons keer om te doen wat ons wil. Dit is te verstane as jy dinge uitstel oor jy nie dadelik hulpbronne tot jou beskikking het nie; moet net nooit ophou droom nie. Al moet jy nou kleiner drome tussen inwerk…

Bly hoop. Hoop op beter dae, hoop op ‘n bos blomme, hoop op inner peace… Onthou as jy ophou hoop kan jy net sowel ophou lewe. Die hoop beskaam nie.

As daar nou een les is wat my baie lank vat om te leer… jip, dis ‘n continuous een in my eie lewe… Wat mense van jou dink, verander niks aan jou as mens nie. Dit is net ‘n opinie. Jy moet ‘n interne filter aanleer waardeur almal se kommentaar gefilter word… want jy as mens het niemand se goedkeuring nodig nie. Jy moet okay wees met wie jy is.

Die gootste les wat my pa my geleer het wat betrekking het op al die bogenoemde is….” If you keep on doing what you are doing, you will keep on getting what you have….”  ’n Mens moet oop wees vir veranderinge…

Niks is konkreet nie…  So geniet elke oomblik!

Word ek oor die vingers getik oor ek nie iemand getag het nie… So here goes

Ek tag almal wat nie ‘n blog het nie…  Andrew, Daizy, Maxie, Steve en sommer elke ander leser wat sy lesse wil deel.  Alles te danke aan ou Vuurperd!

1. Moet nie die boot mis nie
2. Onthou ons is almal in dieselfde bootjie
3. Beplan vooruit! Noag het nie die Ark begin bou toe dit eers begin reën het nie
4. Bly fiks. Net dalk as jy die dag 600 jaar oud is, mag iemand jou vra om iets groot aan te pak
5. Moenie na die critics luister nie – hou aan om die regte ding te doen
6. Bou jou toekoms op hoogtes
7. Vir veiligheidsredes….. reis in twee’s
8. Spoed is nie altyd ‘n voordeel nie. Die slakke het saam die Cheetahs aan boord gegaan
9. Wanneer jy stres….Dryf maar so bietjie
10. Onthou die Ark is deur amateurs gebou… die Titanic deur die professionals
11. Maak nie saak ho erg die storm mag wees nie, wanneer jy God aan jou kant het wag daar altyd ’n reënboog.

Hierdie meisie is die enigste een wat so mag voel en julle opcheerders kan nie nou saam my in hierdie gat klim nie. Ek hou nie van mense om my nie en dit is in elkgeval al helemaal te beknop met al my eie issues.

So ek j(d)aag julle nou uit….. Moenie dat wat nou gebeur het julle roof van die wonderlike menswees wat ek hier leer ken het nie…..

En as jy nie deel vorm van die demoer in, hartseer, teleurgesteld … of net is… is… groepie nie…Geniet dit in elk geval want dit het my te lank geneem om hierdie waarhede te besef.

Ek wonder partykeer hoe mense nie in ‘n God kan glo nie. Hoe verwerk hulle die episodes wat in hulle lewens afspeel? Wonder hulle dan nie soms, hoekom dinge gebeur soos wat dit gebeur nie? Is alles vir hulle net toeval?

Wel, ek glo dat alles ten goede uitwerk want God is in beheer van ons lewens. Daar is wel tye dat Hy jou simpel besluite gebruik om iets moois te vorm uit die ervaring… Want die wat glo, sal weet dit is nie God se wil om jou te beproef nie, Hy laat dit wel toe.

Toe ek hierdie storie raak lees, het ek ‘n warm gevoel in my hart gekry.

God doesn’t make mistakes. He puts us where we are to be. Deur Christina Subke

They say there are no mistakes, for everything there is a purpose. Makes you think. Enjoy! We’ll never know where our paths will take us! This is really beautiful…God is not sleeping.

Consumed by my loss, I didn’t notice the hardness of the pew where I sat. I was at the funeral of my dearest friend- my mother. She finally had lost her long battle with cancer. The hurt was so intense; I found it hard to breathe at times. Always supportive, Mother clapped loudest at my school plays, held box of tissues while listening to my first heartbreak, comforted me at my father’s death, encouraged me in college, and prayed for me my entire life.

When mother’s illness was diagnosed, my sister had a new baby and my brother had recently married his childhood sweetheart, so it fell on me, the 27-year-old middle child without entanglements, to take care of her. I counted it an honor. ‘What now, Lord?’ I asked sitting in church.

My life stretched out before me as an empty abyss. My brother sat stoically with his face toward the cross while clutching his wife’s hand. My sister sat slumped against her husband’s shoulder, his arms around her as she cradled their child. All so deeply grieving, no one noticed I sat alone.

My place had been with our mother, preparing her meals, helping her walk, taking her to the doctor, seeing to her medication, reading the Bible together. Now she was with the Lord. My work was finished, and I was alone. I heard a door open and slam shut at the back of the church. Quick footsteps hurried along the carpeted floor.

An exasperated young man looked around briefly and then sat next to me. He folded his hands and placed the map on his lap. His eyes were brimming with tears. He began to sniffle. ‘I’m late,’ he explained, though no explanation was necessary.

After several eulogies, he leaned over and commented, ‘Why do they keep calling Mary by the name of’ Margaret?”

“Because that was her name, Margaret. Never Mary, no ever one called her ‘Mary,” I whispered. I wondered why this person couldn’t have sat on the other side of the church. He interrupted my grieving with his tears and fidgeting. Who was this stranger anyway?

‘No, that isn’t correct,’ he insisted, as several people glanced over at us whispering, ‘Her name is Mary, Mary Peters.’

That isn’t who this is.’

‘Isn’t this the Lutheran church?’

‘No, the Lutheran church is across the street.’

‘Oh.’

‘I believe you’re at the wrong funeral, Sir.’

The solemness of the occasion mixed with the realization of the man’s mistake bubbled up inside me and came out as laughter. I cupped my hands over my face, hoping it would be interpreted as sobs.

The creaking pew gave me away. Sharp looks from other mourners only made the situation seem more hilarious.

I peeked at the bewildered, misguided man seated beside me. He was laughing, too, as he glanced around, deciding it was too late for an uneventful exit. I imagined Mother laughing.

At the final ‘Amen,’ we darted out a door and into the parking lot. ‘I do believe we’ll be the talk of the town,’ he smiled. He said his name was Rick and since he had missed his aunt’s funeral, asked me out for a cup of coffee.

That afternoon began a lifelong journey for me with this man who attended the wrong funeral, but was in the right place. A year after our meeting, we were married at a country church where he was the assistant pastor. This time we both arrived at the same church, right on time.

In my time of sorrow, God gave me laughter. In place of loneliness, God gave me love. This past June, we celebrated our twenty-second wedding anniversary. Whenever anyone asks us how we met, Rick tells them, ‘Her mother and my Aunt Mary introduced us, and it’s truly a match made in heaven.’

Lees vanaand bietjie Fillipense 4 vers 13:  “Ek is tot alles in staat deur Hom wat my krag gee”