“Dwarsoor die land, sê die Here, sal twee derdes van hulle uitgeroei word en omkom. Daar sal net ‘n derde van hulle oorbly in die land, en dié derde sal Ek met vuur louter soos silwer gelouter word. Ek sal hulle suiwer soos goud gesuiwer word. Hulle sal My aanroep, en Ek sal hulle gebede verhoor. Ek sal sê: “Hulle is my volk.” En hulle sal sê: “Die Here is ons God.” – Sagaria 13: 9

Ek was vandag bevoorreg genoeg om in twee meester opgaarders se huis te wees. Ou sandsteen huisie, op ‘n koppie in Knysna, met sy Liewe Heksie-look  stoep reg rondom.  Die buitekant aansig het my asem weggeslaan, en toe ek in die huis instap was ek in ‘n beswyming. Oudhede oral uitgestal wat tergend my nader geroep het. Elkeen in ‘n fluister stem. 

Soos wat ek op die geelhout vloere rondgestap het, het ek elke meubelstuk aandagtig beloer. So in die stilstaan het ek gewonder watter stories elkeen sal kan vertel. Die huise waarin hulle geleef het, die tale van al hul meesters.

Ek het op die stoep gaan sit, so in die hoekie by die twee blou budjies en het teruggedink aan my ouma en al haar lewenslesse.

Ek onthou die dag, asof dit gister was. My ouma het my ingeroep van buite af en ek het langs haar op die bed gaan sit. Sy het gesê sy wil graag haar klavier vir my gee. Ek was baie opgewonde, want haar Steinway is verseker vreeslik kosbaar in sentiment. Sy het haar arms om my gevou en ek het so halfmas met my kop op haar bors gelê.

Ouma het met haar sagte bewerige stem begin vertel van die dag toe haar pa haar na Steinway geneem het om haar klavier te kies. Daar was sy bevoorreg genoeg om meer te leer oor die maak van die wêreld se beste klaviere.

Elke klavier word van niks af opgebou en neem net so bietjie langer as ‘n jaar om gebou te word. Ouma sê sy onthou sy was so beindruk toe sy sien hoe die makers die klankborde uitrek tot die maksimum boogweerstand – die uiterste punt wat die hout kan deurstaan sonder om te breek. Daar word dit dan oor ‘n tydperk dopgehou en getoets tot die raam in ‘n gebuigde vorm bly. Sy onthou die proses was gedoen op die verste punt van die aanleg. As die hout wel lewend was, sou dit uitgeroep het vir genade!

Na ‘n verlengde uitstrek tydperk sal die hout nooit weer kan teruggaan na sy oorsponklike vorm nie. Na die eerste proses van drukspanning afgehandel is, volg stap twee. Ek kon my ore nie glo toe ouma sê dit neem ‘n verdere elf ton om ‘n klavier in te stem nie. Sjoe, dink net hoe intens elke stap moet wees, totdat dit eendag deur wêreldmeesters bespeel kan word. Ek reken die klanke moet perfek wees…

En hier leer ouma my weer ‘n lewensles…. In God se oë is ons elkeen ‘n meester instrument. Ons begin as ‘n rowwe stukkie hout en God wil ons verander in edelmetaal. Ons moet soos goud wees. Om ons fyn in te stel en te lei na volmaaktheid moet ons gelouter word. God neem ons deur ‘n hele vormingsproses om ons geloof te versterk. Om meer soos Jesus te word in ons lewens moet ons leer van swaar kry. As ons die druk kan deurstaan in moelike tye, sal ons elke dag nader kom aan die eindpunt van verandering. In die midde van die loutering proses voel dit asof die vuur ons weg brand en dit is seer om gerek te word bo ons menslike vermoëns. God weet egter beter en Hy weet dit is nodig voor ons instrumente van Sy wil word.

My rug raak seer van die orent sit op die ysterstoeltjie en word teruggeruk na die hede deur die stemme wat deur die huis aangestap kom. My gashere dra ‘n skinkbord met koffie aan en ek raak opgewonde….. Nie net oor die heerlike lawenis wat geskink gaan word nie, maar oor die wete dat God nog elke dag besig is met my.