Na ‘n aand van geen slaap, het ek vanoggend drie uur buite gaan sit om na die vroeë oggend geluide te luister en dit het my aan die dink gesit. Gister se geween oor my gemoedsbekakking was gou vergete…. Maar dit was tog nodig. Ek kan tog nie ‘n masker opsit en maak of alles met tinsel besprinkel is, as ek regtig hartseer voel nie. As ek kyk waar ek laas jaar gelys het op die cheery-meter en waar ek hierdie jaar is… is ek ligjare ver weg op my pad van genesing. 2009 was inderdaad ‘n geseënde jaar vir hierdie suburban meisiekind.

Ek reken die grootste geskenk wat ek hierdie jaar ontvang het, was om die Liefde van ons Vader te ervaar. Ek het gewag en het nagte om gehuil oor ek oortuig was dit is ‘n gevoel wat my gaan omring, soos ‘n lig wat vanuit die Hemel sal skyn net oor ek my hart oorgegee het. Groot was my teleurstelling toe ek besef dis nie hoe die Drie Enig werk nie. Toe ek dit besef toe begin my journey.

Die grootste liefde wat ek ervaar het hierdie jaar was deur my betrokkenheid by MES. Nog nooit in my hele lewe het ek soveel deernis en liefde vir my medemens ervaar soos op die strate van Hillbrow en die middestad nie.

Daar is nuwe vriende op my pad gebring. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd is daar weer wholesome mense in my lewe. Daar is ook afskeid geneem van die wat nie in my lewe hoort nie… en alhoewel dit hartseer was weet ek dit was ‘n goeie besluit.  Vir jou wat my weer geleer het om te lewe… Dankie!

Ek het die waarde geleer van vergifnis. Nog nooit in my hele bestaan het ek so vry gevoel na ek elke persoon gekontak het om dinge mee reg te stel nie. Dit was nie maklik nie en soms het dit onmoontlik gevoel want ek moes my eie foute in die gesig staar oor dit meestal my issue was…. En nie noodwendig die ander persoon se fout nie. Vir Hartseer en sy familie het ek ballonne in die lug losgelaat…

My hart is nie net genees nie… Dit  was sommer vervang. Ek is nie meer kwaad oor die verlede nie… Ek raak wel hartseer en werk aan die spyt maar dit word beter.

Hierdie is Girl se laaste inskrywing vir 2009.

Dankie vir al julle bystand en ja… weereens… liefde. Ek het by elkeen van julle ‘n stukkie gekry om my legkaart weer aanmekaar te slaan.

Hiermee wens ek julle en julle gesinne ‘n Geseënde Feesseisoen toe.

Tot ons weer ontmoet in die nuwe jaar.

Ek het Sondag weer besef ek dink nie ek mis Hartseer so erg soos wat ek dalk net iemand wil hê nie. Vanoggend voel ek anders. Ek mis hom. Maar die goeie tye saam hom. Die nugter dae en die minder gewelddadige uitbarstings. As ek mooi dink…. Dink ek dit gaan dalk ook meer as net oor die hondjie hier en dalk oor die halsbandjie… Ek mis die kinders met elke hartklop in my binneste.

So of ek ‘n man in my lewe mis… die gevoel van ‘n gesin of net die kinders… ek weet nie en kan nie onderskeid tref nie. Die laaste maand se gebeure help ook glad nie met hierdie gevoel van hartseer nie.

Nou kyk ek so na my pols vanoggend… Ek mag nie hoop verloor nie… Ek mag nie moed opgee nie… Ek moet my skouers reguit maak en maar net deur hierdie kersfees kom. Wat ander opsies is daar?