Hierdie stadskind het hierdie advertensie vir die eerste keer gesien vanaand en genade dit het my hartsnare geraak. Dit laat my terug dink aan die stukkie in The Shack waar God aan Mack verduidelik dat alhoewel voëltjies besluit om op die grond te loop in plaas daarvan om te vlieg, hulle nie die vermoë verloor het om te kan vlieg nie.

Ons settle te maklik vir tweede beste; ons vergeet te maklik daar is ‘n groter doel as wat ons raak sien; ons verloor te maklik moed wanneer stormwinde waai.

Kan jy dit nou oorvertel? Hierdie cheetah het my weer hoop gegee, want weereens raas die Here met my oor ek grense afgebaken het wat my inperk. Ek moet ophou twyfel en wonder en gis en raai….. Ek is nog te dom om Sy planne raak te sien.Wat ‘n stunning advertensie!

Die bruidegom se reaksie op gebeure deur die loop van die aand het my verseker dat hy mooi na haar sal kyk, want hy self het ook sy prinses gekry. Toe die bruid die kerkie binnestap het hy begin huil. Die glinster in sy ogies en die skaam glimlag deur die trane was nie net ‘n reaksie op haar prentjie-mooi voorkoms nie….. Hy het skielik besef, hy het die regte besluit gemaak. Toe hy in sy toespraak weer ‘n traan stort het hy getuig dat hy gelukkig is om haar in sy lewe te hê, en dit is genoeg om enige stadskind se knieë lam te maak want ons almal is opsoek na daardie spesiale lewensmaat. Daardie een persoon wat bewoë raak wanneer hy aan jou dink en nie ‘n duit omgee wat enige iemand anders daarvan dink nie.

Nou van gisteraand se preek en toesprake tot middagete vanmiddag saam ‘n goeie vriend van my, werk my kop oortyd en ek brand om te weet hoe ‘n mens te werk gaan om die REGTE persoon te kies. Gelukkig weet die Here wat in ons harte aangaan en Hy weet wat ons hartsbegeerte is. Ons moet net geduldig wag en ons self oopstel om God se roepstem te hoor want sodra ons in lyn van Sy wil lewe, word Sy keuse ons keuse. Indirek kies ons dan nie self ons eie lewensmaat nie….. God maak die keuse vir ons.

Die dominiee het ‘n voorlesing gedoen uit Hooglied 5 en net daar besef ek hoe menslik die Here nie partykeer is nie. Hy verstaan die hart van ‘n verliefde en dit dra sy goedkeuring weg. Ek het ook dadelik aan een van my vriendinne gedink wat een aand gebid het en vir die Here gevra het om haar net ‘n glimps te gee in hoe haar lewensmaat eendag gaan lyk….. en (met alle repsek gesê) die Here het ‘n baie goeie sin van humor want Sy antwoord op haar vraag was; 

“Die man wat ek liefhet, is blakend gesond en blosend van kleur; jy kan hom uitken tussen tien duisend ander. Sy voorkop is soos suiwer goud, sy haarlokke soos dadeltrosse, so swart soos ‘n kraai. Sy wange is soos die kruiebeddings waar lekkerruik-kruie groei. Sy lippe is soos lelies, hulle drup van mirre. Sy hande is soos stawe goud, met edelstene ingelê. Sy lyf is soos ‘n blok ivoor, met saffiere ingelê.Sy bobene is soos marmerpilare wat op goue voetstukke rus. Sy voorkoms is soos dié van die Libanon, indrukwekkend soos die seders. Hy: Sy mond smaak soet, alles aan hom is begeerlik. So lyk die man wat ek liefhet, so lyk my lewensmaat, vroue van Jerusalem.”

“Dwarsoor die land, sê die Here, sal twee derdes van hulle uitgeroei word en omkom. Daar sal net ‘n derde van hulle oorbly in die land, en dié derde sal Ek met vuur louter soos silwer gelouter word. Ek sal hulle suiwer soos goud gesuiwer word. Hulle sal My aanroep, en Ek sal hulle gebede verhoor. Ek sal sê: “Hulle is my volk.” En hulle sal sê: “Die Here is ons God.” – Sagaria 13: 9

Ek was vandag bevoorreg genoeg om in twee meester opgaarders se huis te wees. Ou sandsteen huisie, op ‘n koppie in Knysna, met sy Liewe Heksie-look  stoep reg rondom.  Die buitekant aansig het my asem weggeslaan, en toe ek in die huis instap was ek in ‘n beswyming. Oudhede oral uitgestal wat tergend my nader geroep het. Elkeen in ‘n fluister stem. 

Soos wat ek op die geelhout vloere rondgestap het, het ek elke meubelstuk aandagtig beloer. So in die stilstaan het ek gewonder watter stories elkeen sal kan vertel. Die huise waarin hulle geleef het, die tale van al hul meesters.

Ek het op die stoep gaan sit, so in die hoekie by die twee blou budjies en het teruggedink aan my ouma en al haar lewenslesse.

Ek onthou die dag, asof dit gister was. My ouma het my ingeroep van buite af en ek het langs haar op die bed gaan sit. Sy het gesê sy wil graag haar klavier vir my gee. Ek was baie opgewonde, want haar Steinway is verseker vreeslik kosbaar in sentiment. Sy het haar arms om my gevou en ek het so halfmas met my kop op haar bors gelê.

Ouma het met haar sagte bewerige stem begin vertel van die dag toe haar pa haar na Steinway geneem het om haar klavier te kies. Daar was sy bevoorreg genoeg om meer te leer oor die maak van die wêreld se beste klaviere.

Elke klavier word van niks af opgebou en neem net so bietjie langer as ‘n jaar om gebou te word. Ouma sê sy onthou sy was so beindruk toe sy sien hoe die makers die klankborde uitrek tot die maksimum boogweerstand – die uiterste punt wat die hout kan deurstaan sonder om te breek. Daar word dit dan oor ‘n tydperk dopgehou en getoets tot die raam in ‘n gebuigde vorm bly. Sy onthou die proses was gedoen op die verste punt van die aanleg. As die hout wel lewend was, sou dit uitgeroep het vir genade!

Na ‘n verlengde uitstrek tydperk sal die hout nooit weer kan teruggaan na sy oorsponklike vorm nie. Na die eerste proses van drukspanning afgehandel is, volg stap twee. Ek kon my ore nie glo toe ouma sê dit neem ‘n verdere elf ton om ‘n klavier in te stem nie. Sjoe, dink net hoe intens elke stap moet wees, totdat dit eendag deur wêreldmeesters bespeel kan word. Ek reken die klanke moet perfek wees…

En hier leer ouma my weer ‘n lewensles…. In God se oë is ons elkeen ‘n meester instrument. Ons begin as ‘n rowwe stukkie hout en God wil ons verander in edelmetaal. Ons moet soos goud wees. Om ons fyn in te stel en te lei na volmaaktheid moet ons gelouter word. God neem ons deur ‘n hele vormingsproses om ons geloof te versterk. Om meer soos Jesus te word in ons lewens moet ons leer van swaar kry. As ons die druk kan deurstaan in moelike tye, sal ons elke dag nader kom aan die eindpunt van verandering. In die midde van die loutering proses voel dit asof die vuur ons weg brand en dit is seer om gerek te word bo ons menslike vermoëns. God weet egter beter en Hy weet dit is nodig voor ons instrumente van Sy wil word.

My rug raak seer van die orent sit op die ysterstoeltjie en word teruggeruk na die hede deur die stemme wat deur die huis aangestap kom. My gashere dra ‘n skinkbord met koffie aan en ek raak opgewonde….. Nie net oor die heerlike lawenis wat geskink gaan word nie, maar oor die wete dat God nog elke dag besig is met my.

Ek het The Shack deur William P. Young begin lees. Ek is nou eers halfpad deur die boek en dit gaan bietjie stadig. Die stukkies wat ek lees laat my met baie diep nadenke en hope bewondering want skielik lees ek woorde wat my seer so mooi beskryf… Dit is nogals emosioneel en daarom lees ek soos wat ek die krag het om dit alles te verwerk.  Ek het oppad na my bestemming al die boek oopgeslaan en het dadelik begin aantekeninge maak in die kantlyn. Ek het ook sommer my blou highliter uitgehaal en merk af vir die vale. Dit was juis ‘n jong seun, wat saam met my op die bus hierheen gery het, wat my gevra het of ek “swot”. Ek het net glimlaggend probeer verduidelik dat ek die woorde highlite want dit is vir my so mooi….. Min het ek geweet, ek is eintlik besig om te leer.

En die boek is deel van my epiphany dat ek moet begin leef. Ek is so ver weg van God se wil vir my bestaan.  Dit maak my opgewonde om te dink daar is soveel meer in die lewe as waaraan ek gewoond is, maar ek raak ook bang want ek sal baie veranderinge moet aanbring. Tog voel ek reg vir hierdie veranderinge.

Die volgende stukkies het deurtjies in my kop oopgemaak.

“Most birds were creates to fly. Being grounded fro them is a limitation witjion their ability to fly, not the other way around. She paused to let Mack think about her statement. “You, on the other hand, were created to be loved. So for you to live as if you were unloved is a limitation, not the other way around”

“Living unloved is like clipping a bird’s wings and removing its ability to fly. Not something i want for you.” – p97

“The problem is that many folks try to grasp some sense of who I am by taking the best version of themselves, projecting that to the nineth degree, factoring in all the goodness they can perceive, which often isn’t much , and then call that God. And while it may seem like a noble effort, the truth is that it falls pitifully short of who i really am. I’m not merely the best version of that you can think of. I am far more than that, above and beyond all that you can ask or think” – p98

“…This is a flying lesson. Mackenzie, as you might imagine, there are some advantages to being God. By nature I am completely unlimited, without bounds. I have always known fullness. I live in a state of perpetual satisfaction as my normal state of existence…..” “We created you to share in that.”  – p97 & p98

Ek redeneer nou as die Here my die vlerke gee om mee te vlieg, MOET ek dit gebruik, anders is ek nie in lyn met wat Hy vir my wil hê nie.  Ek wil regtig vir eens en vir altyd leer hoe om te vlieg oor die pad wat Jesus vir my uitgelê het.

Ek begin ook al hoe meer besef dat ek God in ‘n boksie probeer druk, want eintlik het ek geen benul waar Sy goedheid begin of eindig nie.  Een ding is verseker, ek wil my pad begin stap met die volmaakte goedheid en liefde wat my bestem is.

My Vader weet, ek is soos Paulus van ouds. Om mooi met my te praat is nie altyd die beste manier om my aandag te trek nie. Ek moet gewoonlik eers van my perd afgegooi word, voor ek besef God is besig om met my te praat. In die afgelope vier jaar het ek al vier keer my siel stukkend geval op die grondpad van die lewe.

Die laaste hartseer wat my siel se nerwe weer afgekrap het, was die skielike en baie ontydige afsterwe van die persoon wat ek aangeneem het my lewensmaat sou wees. In Februarie 2008, het my lewe handomkeer verander.  Dit is egter nie al nie. God het in Sy wysheid my hele ondersteuningsnetwerk van my afgeneem. Almal na wie ek altyd gegaan het vir antwoorde van wysheid, was nie meer daar nie. Ek was kwaad vir hulle en hulle was vies vir my, want ek wou alweer nie LUISTER nie. Ek het bitter alleen gevoel. Baie eensaam en ten tye so moedeloos dat ek net nie meer wou leef nie. Skielik het ou babbelbek ook afgeleer hoe om met mense in gesprek te tree…. My probeerslae om ‘n gesprek met iemand te voer het net in one way monoloë ontaard. Dit is asof iets in my dood gegaan het, wat my stilweg bekruip het en net uitgekom het as bitter woorde of koue, emosioneel verwyderde stiltes. Ek het begin twyfel in myself en het net meer in my dop ingekruip.

Nou, so in die heelword proses het ek opgehou deelneem en het net probeer oorleef. Vandag as ek terugkyk, besef ek  dit was net ek en God in my rou bestaan. Ek was (en is nog steeds) net op Hom aangewese vir krag en ondersteuning, asook al die antwoorde wat ek gesoek het. Dit is hoe Hy dit wou hê en ek is dankbaar God is ‘n Vader van eindelose genade en geduld. Hy het Hom nie veel gesteur aan my tantrums nie….. Ook nie my eiewilligheid en my alewige “ek sal hulle wys houding” nie. Inteendeel….. Hy het met tye net in doodse stilte my toegedraai in watte en alhoewel ek so ver van Hom af gevoel het en nie Sy stem kon hoor nie, het Hy my net laat begaan om deur alles te kom.

Dit is egter in die laaste vier maande, waar Hy die heeltyd aan my siel bly torring het en die afgelope week het ek besef, God praat weer met my. Hoe mooi praat Hy nie ook nie. Deur die skrif, boeke wat ek lees en movies wat ek kyk. Dit is nou hier, waar ek tot die besef gekom het, ek moet regtig begin LUISTER om die ware noord op my lewenspad te vind en daarop te bly.