‘n Storie

Soos oudergewoonte het ek die oggend na my en meneer hartseer se ontmoeting weer in die winkel gaan help. Ons was twee weke in die nuwe jaar in en ek onthou ek het nogal gewonder hoekom ons so besig is, want die jolige seisoen is dan verby? Die deure was skaars oop, toe voel ek hoe my telefoon in my voorskoot se sak vibreer. Ek kon nie antwoord nie….. Tweede oproep weer….. dieselfde geval want ek was besig agter die toonbank.Met die eerste kans wat ek my badkamer breuk kon neem, het ek die foontjie in die hand en was teleurgesteld oor meneer hartseer nie geantwoord het. En so het dit die hele oggend aangegaan.

Teen drie uur kon ek nie meer uithou nie en was af na die parkade waar ek my eerste sigaret vir die dag aangesteek het.So halfpad deur die tweede een voel ek weer die vibrasie in my voorskoot se sak. Dit was hy! Ek het so non-chalant as moontlik probeer klink, maar ek het begin bewe toe ek sy stem hoor. Die sagte brei van sy erre het my tone laat omkrul. Vrek hy was cute!

Hy was vir die naweek plaas toe en het saam gelag dat ons mekaar die heeldag gemis het… Ek het gewerk en hy het gaan jag…. hierdie klein stukkie tegnologie sou nog baie hartseer vir my veroorsaak, maar op hierdie oomblik het dit die ys gebreek. Ons het afgespreek om mekaar die volgende middag te ontmoet, en ek is met ‘n huppel in my stap weer terug winkel toe.

Die aand kon ek nie ‘n oog opmekaar sit nie en het die heeltyd getob want so tipies aan my loskop menswees, het ek al “ons-tonele” in my geestesoog laat afspeel. Die Sondagoggend het ek weer in die winkel gaan werk en genadiglik was ons weer so besig, ek kon nie ag slaan op die naarheid op die krop van my maag nie. Die skoenlappers het my sommer die heeldag lank laat glimlag en Michelle wou haar doodlag. Ek het baie buite karakter opgetree. Maar ek was soooo excited!

Terug by die huis het ek vinnig koffie en beskuitjies geëet want ek was nie seker waarna toe hy my sou neem nie en ek het gehoop dit sal die naar gevoel bietjie sus. Ek het besluit om maar in my werksklere te bly want ek wou nie gehad het dit moet lyk of ek myself opdress nie. Ek is in elk geval nie die tipe wat vir ‘n man uithaal en wys nie. Ek doen dit vir myself. Ek het vinnig nog ‘n sigaret gerook en net toe ek my tandeborsel, lui die foon….. hy was so 10 minute van die afrit af… ek moet die laaste aanwysings gee, want hy kom my by die huis oplaai. Nou dit…. Dit het my geimpress.

Op daardie tydstip het dit soos die langste 20 minute van my lewe gevoel. Ek het weer gaan rook en het weer my tande gaan borsel. Met die laaste afvee van die waterdruppels op my ken, hoor ek die deur klokkie. Met die laggende gesiggie wat vir my terug geoogknip het in die badkamerspieël het ek hom gaan groet.

Daar kry ek sommer so ‘n stywe mond soen toe ek die deur agter my toe trek. Voor op die wa het ek nogal by myself gedink…. Hy het die kardeur vir my oopgemaak en daar vertrek ons toe op ons eerste date. Ek in my fraai girly hemp en broek, hy in sy jeep short, t-hemp en kaalvoet. Jip…. Kaalvoet. Ek het dit so waardeer, geen pretensie. Ek was egter so bietjie uit die veld geslaan toe ek sien ons klim in ‘n Lexus. Kaalvoet klong met ‘n Lexus…. Die man is weird het so vinnig deur my gedagtes gevlieg.

Ek kon nie help om die opmerking te maak dat sy voete vuil is nie. Ek meen… ons is immers op ‘n date. Sy antwoord het my getref soos n emmer yswater in die gesig. Hy was saam sy KINDERS plaas toe en hulle het tot 10 minute voor hulle moes ry, nog op die quads rond gekajakker…. Hy het KINDERS? O, fok ek hoop die man is geskei! Ek het nog nooit ‘n geskeide man gedate nie en ek wou ook nie. Hou nou?

Ek het egter vinnig van my vooropgestelde idees vergeet en ons het heerlik in die middagson, so voor sonsondergang buite gesit. Die gin en tonic het my so bietjie gevang want ek het baie vinnig aan myne geteug… Senuwees? Teleurstelling? Een van die twee het my aangejaag. Sy ogies het so opgehelder toe ek ‘n steak bestel… rare… later sou ek uitvind hy het aan sy ma vertel dat hy nog eendag ‘n girl gaan date wat haar steak rare eet.

Hy het aan my probeer verduidelik sommer so op ons eerste date, dat hy aan paranoia ly… Ek het nie toe verstaan wat hy op sy manier vir my probeer sê nie…. Eers ‘n week later het ek verstaan, toe ek op sy medikasie afgekom het… Die gesprek was lig en stemmig en hy het my bekoor met die sagte erre wat hy so brei.

Ons was nog lank nie klaar gekuier nie, maar die kelners se getrippel het ons aangejaag. Hulle sluit vroeër op ‘n Sondag. Ons is terug na sy plek waar ons na die laaste snikke van die dag se hitte sien sak het oor die kantoorgeboue van Sandton.

HOOFSTUK 3: Surprise…. Dis jou verjaarsdag

So speel sy eerste verjaarsdag in ons saamwees in my kop af. Ons neem nou ‘n sewe maande sprong van waar ek laas ophou het met my storie. Teen die tyd, het hy opgehou om sy anti-psigotiese sowel as sy anti-depressante te gebruik. Sy highs was high en sy lows was iets vreeslik. Dit het gewissel tussen woede uitbarstings, paranoia en dan geleenthede waar hy in die bed gebly het vir dae aaneen.

Dit het nie goed gegaan met hom rondom sy verjaarsdag nie. Ek het nog nie geleer hoe om die siklus te volg nie en was nog maar dom met die paranoia. Alles wat ek gesê het was verkeerd. Alles wat ek gedoen het, het bymotiewe gehad. Maar ou blink gesiggie het dit maar in haar stride gevat. Eers later het ek geleer hoe om die tekens te sien om dan te analiseer om myself voor te berei… maar nie een keer het dit deur my gedagtes geflits om liewer my tassies te pak nie. En tot vandag toe kan ek jou nie vertel hoekom ek hom nie wou verloor nie.

Ek het hom gevra wa hy vir sy verjaarsdag wil hê want wat gee jy nou vir iemand wat enige iets kan koop wat sy hart begeer? Sy antwoord was, hy soek net rus en vrede. Daar het ‘n liggie in my kop aangegaan! Ek het hard en lank beplan aan sy geskenk. Ek het nogals gedink ek is ougat met die lucky packet idee. In die pakkie was ‘n Golf Digest tydskrif en sertifikaat as bewys van die 12 maande subskripsie wat ek uitgeneem het. Ek het vir hom ‘n bottel Rust en Vrede 2004 merlot uitgekies… ek wou sin speel op sy rus en vrede antwoord… en ek het vir hom ‘n geskenkbewys gekry vir ‘n propper barber shave by ‘n plekkie daar in Sandton. As’t ware ‘n pamper pak.

Ek het die middag vroeg afgeneem by die werk, want hy het gesê hy sal graag ‘n bord boerekos wil hê… Ek het besluit op ‘n lamsboud, rys en groente asook malvapoeding vir nagereg. Ek moes vinnig opskerp op my kook vernuf! Hy het eendag in die kombuis ingestap en het gesê hy hoop nie sy dogters is eendag so useless soos ek nie. Na daai koue water in my gesig oomblik het ek my ma omtrent elke week gebel vir raad en in ‘n japtrap kon ek boerekos maak. Net voor ek die boud in die oond gedruk het, het ek hom gebel om seker te maak. Hy was nogal geneig om afsprake te vergeet. My hartjie was bly want hy het vrolik geklink.

Ons afgespreekte sewe uur het gekom en gegaan. Agt uur toe bel ek hom om te hoor of hy okay is. Tien uur besluit ek toe om maar in die bad te klim. Ek het kerse aangesteek en sommer so met die bottel bubbly in die hand in die skuimbad geklim. Die teleurstelling het soos golwe oor my gespoel! Ek het dan soveel moeite gedoen. Die maskara strepe het swart in die water ingeloop. Ek het my oë uitgehuil. Na die bottel leeg was en ek erg tipsy het ek sommer ‘n halwe slaap pil geneem sodat die kombinasie my laat uitpass. Ek wou nie wakker word as hy inkom nie en ek wou net die aand vergeet.

So net voor twaalf word ek wakker geskud. Ek moet asseblief vir hom kos gaan inskep. Wat de fok? Ek het hom net so een kyk gegee en het omgedraai om verder te slaap. Toe steek die monster sy kop uit…. Hy stamp toe aan my dat ek letterlik van die bed afval en toe ek opstaan toe druk hy my teen die muur vas. “Jy bederf my verjaarsdag. Jy is nie ‘n vrou se gat werd nie, man. Vat jou goed en loop!” Is al wat hy uitgeblaker het. Ek kon nie my glo wat ek hoor nie! Hy het my goed sommer begin uitgooi… Ek het by hom gepleit om op te hou. Ek kan nie nou bestuur nie, ek het immers ‘n hele bottel Pongaz in, MET ‘n halwe slaap pil. Alhoewel ek myself teen die tyd nugter geskrik het, wou ek nie die kans vat nie. “Vat jou goed en fokkof!” Ek het langs hom op die bed gaan sit en het saggies aan sy been gevat… “Ek is jammer my bok”… is al wat ek kon uitkry. Ek wou regtig nie in die toestand huis toe gaan nie. Ek het opgestaan en het vir hom gaan kos opwarm.

Hy het nie na drank geruik nie, maar daar het ‘n persent op die toonbank gelê….. van ‘n girl af. My hart het in sewentig miljoen stukkies gebreek… want net daar besef ek dat ek soos ‘n doos voor die stoof myself staan en afsloof het, terwyl hy saam ‘n ander girl uit was. Ek het sy kos vir hom gaan neersit, en toe gaan haal ek my goed uit die bure se tuin uit.

Ek het maar my tyd gevat met die hoop dat hy al aan die slaap sal wees as ek terug kom. Ek het net daar langs hom myself aan die slaap gehuil. Ek het gehuil oor ek my dood geskrik het oor sy brutale en fisiese krag. Ek het gehuil oor ek bang was want wat doen ek was hy my wil los. En ek huil oor ek so ‘n slegte mens is wat hom nie kan gelukkig maak nie.

HOOFSTUK 4:  Verslawing

So verslaaf soos ek aan meneer hartseer was….. so verslaaf was hy aan voorskrif medikasie. Ek het smekend sy huisdokter gevra om op te hou om die pille voor te skryf, maar dit was net ‘n mors van asem. Na maande van smekery het hy in elk geval oorgeskuif na straat dwelms. My hande was afgekap.

Soos die maande aangestap na hy sy medikasie gelos het, het hy die stemme in sy kop probeer stil maak met sy eie konkoksie pille en somtyds drank. Die eerste keer wat ek besef het daar is fout, het ek in tweestryd gestaan want aan die een kant het dit het die siklus van geweld gebreek waar die totale om swang ‘n welkome ontvlugting was van die seerkry. Aan die ander kant het my gesonde verstand (of die bietjie wat nog oor was)my laat sleg voel en ek het hom jammer gekry. Orals waar ek gaan aanklop het vir hulp, het dood geloop en niemand kon my help om hom te help voor hy nie self sou herken daar is ‘n probleem nie.

Ek het dank die vader nooit sak en pak by hom ingetrek nie. By tye wat ek by my eie plek geslaap het middernagtelike oproepe gekry. Hy sou dan onsamehangend stories vertel, sy tong sou sleep… Hy sou sommer daar op die bed aan’t brake gaan.. Hy het homself vergiftig. Die volgende dag sou y niks van sy oproepe aan my onthou nie en ek moes my call register aan hom wys om hom te oortuig dit het weer gebeur.

Vakansies was die ergste gewees… hy sou my en sy blink gesig kindertjies na die mees eksotiese plekke neem… ver weg in die bos…waar hy die heeldag en nag sou omslaap. Ons het hom omtrent nooit gesien nie. Dit het partykeer gevoel ek word net saam gesleep om kinderoppasser te speel, maar die gevoel het nie lank in my hartkamers rond gespeel nie, want ek was ontsettend lief vir die drie. It was worth it. En ek verlang my dood om die waarheid te sê. As ek nou ooit kinders het eendag hoop ek daar is ietsie van elkeen in my eie… Maar weens omstandighede was die drie baie volwasse. Hulle was nie dom nie en het geweet hulle pappa drink te veel pille. Hulle het ook geweet hy tree soms op soos hy doen oor hy nie die pille gedrink het wat hy moes nie…. Dit was ‘n oop topic tussen ons vier (asook die eksvrou) en ons het baie daaroor gepraat ook.

Ek het eendag ‘n ernstige gesprek met hom gehad en het vir die soveelste keer gepleit dat hy moet gaan vir hulp vir sy verslawing. Soos gewoonlik het hy my eers verskree want hy het nie ‘n probleem nie…maar na ‘n uur het hy weer afgekoel en dan kon ons rustig daaroor praat. Hoe ironies dat my woorde profeties sou uitdraai? Ek het aan hom verduidelik dat hy beheer verloor want behalwe die oproepe wat hy nie kon onthou nie, sou hy sy bed nat maak of in sy slaap braak… want hy word nie wakker na al daai pille en drank saam nie… Ek was bang dat hy net nooit sou wakker word eendag nie.

Dit het my geconsume… Ek sou elke oggend bel om seker te maak hy het wel wakker geword. As ek hom nie in die hande kon kry nie, sou ek myself by die werk verskoon en deur ry na sy huis toe. Ek weet nou nog nie wat was die ergste nie…om in angs te leef oor die woede uitbarstings of die angs dat hy nooit sou wakker word nie.

Hy het begin skelm raak maar ek was net so skelm… ek het nooit vir hom vertel dat ek die tekens kan lees en weet wanneer dit gebeur nie. Dit het my die opper hand gegee want ek het die situasie probeer manage. As ek nou terug kyk besef ek, ek het niks gemanage nie… Ek was maar net ‘n toeskouer. Eers na sy dood het ek gehoor dat hy afskrifte van sy voorskrifte by verskillende apteke sou inhandig… As ek die somme maak dan is dit skrikwekkend om te besef hy het vyf keer meer pille ingeneem as wat voorgeskryf was… hy het ‘n immuniteit opgebou en moes al hoe meer inneem om dieselfde gevoel te kry. Nou die wat nie weet nie…om slaap pille en kalmeer pille saam drank te meng, is ‘n “downer”… dit maak jou net meer depressief, slaperig, dromerig… Jy voel NIKS. ‘n “upper” laat jou goedvoel en jy mag dalk hallusineer. Soos wat die stemme meer geraak het hoe meer het hy uit astrantheid dit probeer stil maak.

Meneer hartseer was verseker nie dom nie. Hy was ‘n chemiese ingenieur en ek glo sy kennis van allerhande samestellings het die uitdaging net soveel groter gemaak. So saam die uitdaging en stemme het hy my en die kinders se lewens by tye ook in gevaar gestel. Daar was ‘n dag waar ons op pad was plaas toe en ek weet nie of sy tydsberekening uit was, of hy net nie omgegee het nie…maar dit het ingeskop terwyl ons op die pad was. Ons het heen en weer oor die pad gery en ek het hom gesmeek dat hy liewer moes stop sodat ek liewer verder bestuur. Ek kon nie angs in die kinders se gesiggies sien en ek het gesien hoe die middelste enetjie ‘n gebedjie prewel. Ek glo tot vandag toe dit is daardie gebedjie wat ons lewens gered het.

Toe ons by sy pa se graf in die dorp stop voor ons aankoms by die plaas het ek by die kinders in die kar gebly om hom kans te gee om sy ding te doen… ons het maar min daar gekom. En terwyl hy weggestap het van die kar af het ek onbedaard begin huil en die drie het my kom vashou… want toe besef ek vir die eerste keer die man het ‘n seer in sy menswees wat ek nie kan fix nie. Ek kan hom nie help nie, ek kan hom nie verander nie… ek kon fokkol doen.

HOOFSTUK 5: En daar was baie