Dankie…..

So op pad terug huis toe vanaand was Lisa se Klavier een van die liedjies wat gespeel het. Ek is absoluut gek daaroor om te karaoke…. Mmmm, dalk is saamsing ‘n beter beskrywing want ek sal dit nou nie op ‘n verhoog gaan staan en doen nie. Wanneer jy weer by die verkeerslig stop en in jou truspieëltjie kyk na die meisie in die kar agter jou wat so lekker saamsing, mag dit dalk net ek wees.

Die song het my weer laat dink….. Ek het ‘n vriend, een van ‘n hand vol wat my siel goed doen. Hy was nog altyd net ‘n steunpilaar en vanaand het ek weereens besef hoe bevoorreg ek eintlik is, want ek verstaan nie altyd hoekom hy my nog nie onder my jack geskop het nie. In die afgelope 6 jaar (ek is nie helemaal seker van die tydlyn nie) het hy my bygestaan deur my maniese depressiewe episodes, die afsterwe van my boetie, my maatjie en meneer hartseer. Hy was ook die eerste persoon wie ek gebel het met my pa se hartaanval. Hy het my blyplek gegee toe ek vanuit die boerewors gordyn getrek het. Hy het my kos gegee toe ek niks gehad het om te eet nie. Hel, ek is amper oortuig daarvan dat hy nog baie meer gedoen het waarvan ek nie juis bewus is nie. Hy werk so agter die skerms.

Wanneer ek aan ons vriendskap dink, kom Spreuke 27:17 by my op, wat sê  “Yster slyp yster, vriende vorm mekaar.” Sy invloed op my lewe het gemaak dat ek self nog nie handdoek ingegooi het nie.

As ek nog nooit dankie gesê het vir alles wat jy al gedoen het nie, vra ek om verskoning. Weet net dat ek niks as vanselfsprekend neem nie. Ek weet egter net nie hoe om elke keer my dankbaarheid te betuig nie.  Ek is seker jou onderlip is al afgebyt want al was ons net een keer kwaad vir mekaar is ek seker daar was dae waar jy amper wou moord pleeg.

Baie dankie dat jy nooit moed opgegee het met my nie….. Want ek dink nogal ek sou…..