Ek verstaan dis nie almal se cup of tea nie. Ek glo ook baie verstaan nie die implilasie van my besluit nie en kan dus nie opgewonde saam my wees nie … Maar ek wil tog met julle deel… die nuwe begin van ‘n nuwe lewe.
Girl is vanaand ge-groot doop! So waar teen onse ou dopper beginsels.
En daar dink Drakie sy is nogal snaaks en ek het weer huiswerk… En die een is moeilik hoor!
Ek lees ‘n groot verskeidenheid blogs en geniet elke liewe een, alhoewel ek nie altyd terugvoer gee nie… So dalk lees ek by jou sonder dat jy weet… Ek mag dalk jou grootste roofleser wees…. dus jou grootste gatkramp ook… Wie weet!
Dis eintlik baie onregverdig om my te vra wat die beste geskrewes is wat ek raak gelees het, tot op hede want ek is ‘n emosionele wese… Ek hou van die stukke wat my siel laat lag en my hart laat huil.
Ek kan regtig nie uitkies nie… DUS… Gaan ek weer die reels so effe buig. Ek kies die blogger en julle vertel my wat julle gunsteling skrewe was en hoekom … en dan gee dit my meer tyd op te dink
Okay…. so volgende keer wat ek weer voor die rekenaar inskuif, sal ek bietjie by julle gaan lees…. Jammer ek skeep so bietjie af!
Oeg…. en voor ek vergeet…. Indien jou naampie hier veskyn en julle het nog nie deelgeneem nie… Consider yourself… TAGGED!
Vir weke maande probeer ek wegkruip deur nie neer te pen wat in my gemoed aangaan nie, want ek wil nie ondankbaar klink nie. Vir weke begin ek wonder of ek regtig nog wil skryf want dit voel ewe skielik sinneloos en te veel van ’n moeite want dit is regtig moeilik om soos die nuwe girl te klink wat êrens voor kersfees inner peace gevind het. My hart bloei en my siel huil en skielik verander die lewe soos wat ek dit ken, maar terselfde tyd is my gemoed rustig en my val was sag. Die Liewe Vader het my nie van my vergeet nie.
Vir maande was daar moeilikheid by die werk. Dan kry ek nie my volle salaris nie… dan word ek laat betaal…Dan kry ek my salaries maar ek kry nie my byvoordele nie… En elke maandeinde begin ek spook en spartel om kop bo water te hou. Maar ek het survive. Vriende was wonderlik en ek is op meer as een aangeleentheid uitgehelp.
Behalwe dat ek regtig voel ek moet nie in ’n korporatiewe omgewing moet werk nie, voel ek baie sterk oor die juffrou storie. Van julle kommentaar het weer ander deurtjies in my kop oopgemaak en ek begin my nou blootstel aan geleenthede waar die idée om kinders buite die klaskamer te help… my aandag trek. Maar vir tyd en wyl moet ek die pot aan die kook hou. Ek het begin ander werk soek, al ’n hele paar maande terug … Haastig en verwoed en ek het ’n rits onderhoude agter die blad, maar dis asof ek my in ’n doodloop straat bevind en niks van die plannetjies wat ek maak word realiteit nie. Ek begin wonder of ek nie dalk harder moet luister na God se stem nie… want my geloof is my rigtingwyser tot wat ek met my lewe moet maak. Ek was verseker nie beskore vir enige van my poste waarvoor ek aansoek gedoen het nie.
So word dinge erger en dringender en ons almal kon sien die besigheid is in sy finale fase van sterf…. maar min het ons geweet hoe ons elkeen geaffekteer kan word.
Môre begin ek by my ‘nuwe’ werk. Die maatskappy is oorgeneem en ons is eers Woensdag ingelig. Per telefoon. Donderdag was die ‘meet-en-greet’ en semi-formele onderhoud. Nie almal se lot is so geseënd soos myne nie, want ons is ’n handjie vol wat vir die volgende drie maande nog werk het. Die res… wel… My hart gaan uit na hulle… Inteendeel bloei dit saam hulle.
Ek is dankbaar ek het nog ’n inskomste, alhoewel ek nou elke dag 80km verder werk toe en terug gaan pendel wat inherent beteken ek moet al 6 uur in die pad val… en ou kapok hennetjie is mos ‘n oggend mens! … Die geld wat ek sou wou wegsit vir my studies sal nou maar moet wag… want my kar funksioneer nie op appelsap nie… weet nie van julle s’n nie.
So dink maar aan hierdie loskop wat glad nie van verandering hou nie… Inteendeel voel ek effe bang. Ek voel soos die standerd vyf dogtertjie wat vir die eerste keer haar hoërskool uniform aan het. Ontgroening wag!
Nou weet julle ook wat regtig in die suburbs aan die gang was. Teleurstelling was baie groot opverskeie vlakke en ek het laag gaan lê.
Vir die bloggery… Ek reken ek sal julle te veel mis… Ek sal dalk net minder gereeld inloer….. vir eers!
Ps. Vlam: Ek weet ek het huiswerk. Sal dit so spoedig moontlik doen!
Ooohh… Julle ken dit almal… so wanneer jy in die hysbak klim en dit vang jou… so prominent…
Nou verstaan jy…
My geduld was nog nooit my sterk punt nie, en nou met die verandering in eetgewoontes is ek ietwat meer “irriteerbaar” en vanaand is ek oor die kole gehaal toe ek bieg ek het nie vreeslik baie geduld met mense nie, veral nie dom mense nie.
Wat is dom mense? Hmmm… ek dink nie daar is ‘n woordeboek definisie op die een nie, maar vir my is dit mense wat nie luister nie… en dan more weer dieselfde ding kom vra… Ek wonder menigmale of hulle net aspris is of regtig, egtig ‘n probleem het. Ek is seker daar is dalk meer as ‘n handvol mense daar buite wat dink ek is vertraag oor ek so vergeetagtig kan wees… great… maar ek irriteer myself nog nie so ek is fine met daardie gedagte.
Ag, asseblief beaam tog net my gevoel… daar is stupid mense daar buite, nê?
Girlie het absoluut geen wyshede wat ek wil of kan kwytraak nie. Ek probeer my lewe so ver moontlik uneventful hou want ek het ‘n paar dinge wat nou gebeur wat my maak naels kou. Nou kom ek agter oor ek net op inner peace fokus gaan die wêreld my ietwat verby en my konsentrasie span is niks beter as die van ‘n goudvis nie.
Ek glo egter die gebrek aan kreatiwiteit het te doen met die feit dat ek glad nie meer suiker of alcohol in neem nie… NIKS… nada, nil… En ek mis dit. Ek het al vier odes opgedra aan suiker in my koffie, tjoklits in my yskas en ’n bier op ’n warm dag. Ek het gedink die insulien pilletjies gaan die lus wegneem…
Hmm… Ek dink ek het verkeerd gedink… duidelik.
Jinne, ek wonder in hoeveel dele van onse ou provinsie die gebeur?
Hulle sê mos when in Rome do as the Romans do…. Ek probeer hard om nie mense te label of te stereotipeer nie, want ’n mens sukkel naderhand om die fyn lyn van onderskeid te tref en dit mag dalk rassisties oorkom. Dit wat my soos ’n doodsgreep om die keel gryp en walg….. is gewoonlik gebruike wat ek optel in die mederheids bevolking se optrede.
Dood luiters word die fiets net neergesit…. of die rug word teen die verkeerd gedraai… daar word nie eers ’n bossie gesoek om agter te skuil nie. Die zip word los gerits en ta-da…. daar spuit die straaltjie vir elkeen om te sien.
Is ek net te onsensitief vir ander kulture? Is ek oorsensitief want verligting is ’n primêre, basiese behoefte?
Nou sit ek my Europese kappie op…. Hoe gaan die petalje afloop met die sokker later die jaar. Dink jou nou in…. Daar gaan die bus toeriste, kameras flikker en dan… net daar… op een van die stad se hoofpaaie… maak frikkie sy broek los?
Vir my grens dit na aan public indecency en ek wil nie eers aan die gesondheidsrisiko dink nie…
Is ek verkeerd?
Ek is 'n nooi van Pretoria maar woon al 'n paar jaar in die Goudstad. Dit is in my nuutgevonde vryheid waar ek besonderse dinge beleef het en mense ontmoet het wat my bestaan ingekleur het. Mooi herinneringe is gebou; maar ook hartseer terugslae is beleef. Of hierdie nou 'n spoegblok, 'n dagboek of net die neerpen van 'n mengelmoes van my onsamehangende denke is, is debateerbaar. Dalk is ek 'n filosoof met die wyshede van die wêreld wat ek aan ander kan openbaar..... Ek kan dus bieg, wat ook al die beskrywing... hierdie is 'n persoonlike soeke na innerlike vrede en antwoorde wat ek verstaan.
Rus tyd
Right now it’s time to take a break
From my most event-less life
No longer typical routines
But I promise I’ll keep away from the knife
What’s new to do if anything
What should I do if I can not sing
Talk to someone I need to do
Honestly I wish I could talk to you
But I need a break from it all
I need to rethink things generally
If I don’t my world will fall
Like a mountain right down on me
This is not to be long and boring
Not to be more than a second of time
Things are to change and turn around
Right here now it’s my break time
- Matt Burgett -