Girl van die Suburbs | 'n Voorstedelike Engel

Vandag ‘n jaar terug

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op September 2, 2010

Ek kan nie glo tyd vlieg werklik so vinnig nie. Ek het so deur die Suburbs geblaai vanaand en jinne, wat ‘n plek was die nie gewees ‘n jaar terug nie. Elke dag ‘n post… En almal het saam gelees en gesels. Ek mis dit soms, maar ek het nie meer die tyd om soveel aandag te gee nie. Ek probeer ook regtig opvang op die ander werwe, maar ek kom nie by almal uit nie. My lewenstyl het net te veel verander en ek spandeer baie minder tyd in die kuber ruim as wat ek het.

Ek het gaan kyk watter post ek vandag ‘n jaar terug gehad het en dit het bietjie heinmwee los geketting. Die kiekie van ons drie kinders… Ai… my twee boeties. Ek mis ou Poen so baie. Nou dat ek met die jeug betrokke is besef ek hoeveel ek uit gemis het. Ek kan nie help om om te wonder hoe ‘n groot mens hy sou wees nie. Wanneer die jong klomp so lekker gesels oor rugby, dan hoor ek sy rasper stem, want dit is ook al waarvoor die klong geleef het. Niemand kan egter sy nommer 13 skoen volstaan nie… Ouboet aan die ander kant trou in Desember. Ek is so trots op die man wie hy uitgedraai het om te wees. Dis seker wat tyd doen… Dit verander en genees en dit streel en ons settle.

Maar met hierdie terug blik op die verlede en met die lees van die kommentaar het ek hierdie brandende begeerte om aan die ou Suburbians ‘n spesiale dankie te sê. ‘n Jaar terug toe ek in die middel van my amper-deurbraak was, het julle met die rol van my familie vervul en dit was Oscar kwaliteit. Ek was bevoorreg om van julle agter die komper skerms te ontmoet, ander is op Face Book verpersoonlik en so ‘n handjie vol is epos -genote. Maar watter een jy ook al mag wees, maak dit nie saak nie want julle het my regtig deur DONKER en SWAAR tye getrek toe ek baie na aan moed opgee was. Des te meer voel ek so sleg dat ek soos die skim net dan en wan kop uitsteek. Ek mis ons sinergie met my hart van harte en ek weet dinge sal seker nie weer dieselfde wees nie. So as die son môre opkom nie en nie een van ons maak dit na werk weer terug huis toe nie… Wil ek hê, julle moet die volgende weet.

BB – Liewe tannie BB met die stem wat jou aangryp en die woorde wat jou troos… Al jou opmerkings en bemoedigings het my al baie laat huil en lag en hoop. Jy het my laat voel ek kan alles doen as ek in myself glo en jy het ook soms geraas wanneer dit nodig is. My boekmerkie is in my bybel… Sien hom elke dag x

ELFIE – Liewe, Liewe volmaan vriendin. Donker aan die buite kant met lig in die siel. Ons het nog nooit ontmoet nie…. Jou speel met woorde laat my dink aan die pottebakker en sy klei. Jy weet presies wat om te sê, wanneer om dit te sê en hoe om dit te sê. Dankie vir al die vertroosting in die dae van onheil.

VLAM – Oi…My blog-ma en kwaadstoker by ou Eelt. Dankie vir al die moed inpraat wanneer ek regtig nonsens droog gemaak het. Ek wil nog saam jou ‘n bekertjie boeretroos in die oggendson geniet en hel ek hoop eendag jy sal my hand vashou die dag wat ek kraam.

HOEFYSTER - Jy moes seker van almal die meeste keer die gekerm agter die skerms aanhoor. Jou red vir girl pogings word opreg waardeer… Jy ken daai presentjies en so… en nog meer… Danksy jou het ek nooit die Suburbs gesluit nie. Jy was ook my eerste kommentator

DEMOERIN – Ai… Ek waai die wit vlaggie. Dankie vir die lesse en als nog meer. Jy het net weereens bewys liefde kan meer as een keer jou pad kruis. Blessings vir jou in oorvloed!

SONNIE – Jou opregte eerlikheid is iets om te bewonder. Moet nooit verander nie.

EELTJIE – ‘n Man met ‘n hart so groot soos ‘n … wel… ons definisie van groot en mooi verskill effe, nê? Jou bemoediging word opreg waardeer. Mag jy geluk ervaar – onbekend aan ons. Daai ene!

WOSONKI’S - Wel… Julle twee het so diep in my hart gekruip want niemand gee net sommer blomme vir sommer nie. Ek hoop die volgende kuier is om die draai. Julle doen my siel goed! Dankie net vir onvoorwaardelike liefde!

ZEE – Vrou van staal… Ek dink ons moet weer ‘n koffie inwerk…

Dankie vir alles x x x

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Sommer maar net... | Sleutelwoorde: heimwee, vriende | 2 Opmerkings

….. Want daar is geen krieket nie

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op September 2, 2010

Ek weet… ek babbel deesdae aanmekaar oor my juffrou-juffrou toekoms, maar ek kan nie help nie want die borrel gevoel gaan nie weg nie. Ek LOVE net eenvoudig die kids in my bediening.

Hulle kla gister dat die staking nou erg word en dat hulle dit nie meer kan uithou nie. Heel verbaas met so trotse gevoel dink ek wow… hulle mis eintlik skool? Hoe great kan hierdie kinders dan wees… Net om te hoor… want daar is geen krieket nie!

Ek dink ons kan verseker iets by hulle leer… Die lewe gaan oor soveel meer as waarvoor ons dink ons opteken.

********************

Dankie aan almal vir die nominasies. Die Suburbs is so super bevoorreg om ‘n finalis te wees vir die katergorie “The Best Indigenous Langauge Blog” vir die 2010 SA Blog Awards. Om te gaan stem, kliek asseblief op die skakel aan die kantlyn.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Skool hou droom, Sommer maar net... | Sleutelwoorde: krieket, skool, staking | 2 Opmerkings

Ek is laaik iemand se cherrie!

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op August 31, 2010

Deel twee: Ons sê baie, baie dankie!

Die Wosonki’s het my mos nou vanoggend omkant gevang. Sommer so met die intrap slag. Dis een van daai waar jy om die hoek kom en iemand steek hulle voet uit en jy trip en val oomblikke. Dankie julle. Ek het maar so van die kuber-wêreld af vakansie gehou en sukkel-sukkel so om weer my voete te vind.

Deel drie: Tower drie dinge op wat jy met ander wil deel.

Sjoe… Ek is maar ‘n oopboek en ek dink almal weet altyd wat by my aangaan…. So kom ons probeer in elk geval…

1. Ek het ingeskryf vir my HOD en is SUPER opgewonde! Ek begin amptelik in die nuwe jaar. Ek het ‘n twee jaar plan uitgewerk en ter voorbereiding het ek by kinder en jeug projekte betrokke geraak. Ek is nou meer as ooit seker dat ek my brood en botter wil verdien deur elke dag met kinders te werk. Dis my roeping en my passie en ek weet ek gaan nie ‘n miljoenêr word terwyl ek dit doen nie. So geen getoi-toi oor my salaris nie.

2. Ek het die laaste 6 maande geleer, liefde kom in meer as een vorm. Nog nooit in my hele lewe het ek soveel liefde ervaar deur single te wees nie. Die ridder se ogies blink vir my, maar ek weet die keer stap ek met ‘n gesonde liggaam, siel en gees ‘n verhouding binne. Lewensvreugde is ‘n geskenk van bo. Geen persoon op planeet aarde kan jou so gelukkig maak soos jou Skepper nie.

3. Ek besef elke dag al hoe meer dat daar iets spesiaals is aan kind-wees. Om die lewe deur ‘n kind se oë te beleef is so ‘n voorreg want die lewe het hulle nog nie versuur nie; hulle weet nie beter as om net blatant eerlik te wees nie; en hulle omgee is onvoorwaardelik. Ek kan my verstom aan hoe sterk hulle persoonlikhede en karaktertrekke al op so ‘n jong ouderdom is. Ek hoop dat my eie kinders ook eendag so pragtig sal wees soos die klompie wat in my hart gekruip het.

Deel vier: Plaas jou gunsteling foto

Ja-wel… ek breek gereeld die kopie reg thingy met kiekies wat ek op my blog plaas, so nou sal ek maar uit my eie versameling kies.

Sy ma se hart se punt

Die kalm voor die storm

Deel vyf:

Ek vyf ander bloggers nomineer om dieselfde te doen. Ek gaan egter net drie kies want ek is ietwat uit voeling …

Herriemerrie – Jy was die heel eerste persoon wat ooit op my blog kommentaar gelewer het en jy is ook die een persoon wat my weer moed inpraat sodra ek die Suburbs wil sluit.

Charms – Jinne, jy is so eerlik en reguit soos wat hulle kom. Jy skroom nie om te sê wat jy op die hart het nie en ek respekteer dit

Eeltjie - Hey…. Jy laat ons gewone girls goed voel oor ons self.

Oh ja… Deel een is om die award op jou blog te plaas!

PPPSSS – Ek het van Cat vergeet – Net oor jou blog so vrek kleurvol is! Seker een van die mooistes in die rondte!

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | 9 Opmerkings

Sy is vry en haar naam is liefde

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op August 29, 2010

Sjo… Ek was nou nie hier op voorbereid nie. Al gaan dit goed kan daar wel ‘n dag in ewigheid kom wat jou siel bekruip om in jou wese te fluister… “Dit was eens jy… met ‘n lewe leeg”; so asof ek dit ooit sal vergeet? Vandag dwaal ek rond met so ‘n ongelooflike, bo-natuurlike gevoel van verligting, maar die herinneringe van ouds dwaal tog in my binneste rond en bokspring so saam my hart se geklop.

Ek verstaan nie aldag die Here se genade nie, want hoe kan ek so gelukkig wees om ‘n tweede kans te kry op ‘n lewe van seën, beloftes en hoop en ander gaan die ewigheid in met tonne ongebruikte lewe, want hulle het net in ‘n hopie in-een gestort en daar bly lê op die yskoue, vuil vloer … tot die dood intree. Waarom is my lot soveel anders as hulle s’n?

Ek het oor die naweek baie gevoel-werk agter die blad, juis oor die spoke van die verlede aan my ruite kom klop het. Ek besef dat die geklop weg gaan sodra jy die gordyne ooptrek en hulle in die oë kyk en vriendelik vra om terug te gaan van waar hulle af kom. Ek weet gelukkig ook nou al teen die tyd dat ‘n blik in die verlede nie jou toekoms verander of bepaal nie… Dit lig net jou beskermskleed om te sien dat die plek wat eens ‘n gapende wond was, met tyd genees het tot rowe wat vandag net ‘n letsel wys.

Wat in my kop bly maal is die herlewing van ek is lief vir jou. Dit beteken nie dat dit hierdie keer weer ‘n reg sal afdwing om my te verniel nie. Dit beteken nie ek gaan myself weer verloor nie. Dit beteken ook allermins nie dat ek dit weer sal moet opgee nie. Want in my nuwe bestaan ek is lief vir jou… alles-omvattend… onvoorwaardelik…. net dit…

No strings attached.

-SDG-

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Rooiwyn vir die Siel | Sleutelwoorde: liefde, onvoorwaardelik | 6 Opmerkings

Monster vra vir Monster: Is jy ‘n Monster?

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op August 24, 2010

Ek dink dit is nogal wyd bekend dat ek ‘n groot aanhanger van Oprah is was, maar ek het so ‘n groot gly in haar gekry dat ek regtig nie weer een van haar shows sal kyk nie. Ek is eintlik bitter teleurgesteld in haar en ek weet dit maak nou nie saak of ek nie ‘n program van haar sal kyk nie, maar dit sal uit beginsel uit my net laat beter voel.

Die laaste paar weke, so een episode ‘n week was die inhoud van haar program oor molestering. Ek is ‘n voorstaander van die prevention is better than cure benadering, maar ek is onder die indruk dat sy die onderwerp begin holrug ry want dit gaan eintlik net oor haar eie selfbejammering.

In elke onderhoud wil sy dit duidelik stel op meer as een aangeleentheid dat sy self die slagoffer is van molestering. Sy vra haar gaste om in detail in te gaan op die dade self asook die emosionele aspek alhoewel dit baie duidelik is dat dit die spreker omkrap. Hoekom sal jy dit wil doen? Ons almal weet presies wat gebeur in so situasie en dit is regtig nie nodig om visuele beelde te skep om reaksie uit te lok nie. Hoekom bly sy vir almal uitwys dat die persoon wat gemolesteer word wel fisises kan reageer en dit dalk kan geniet? Om dit aan die gehoor uit te lig dra mos net meer by tot die gasspreker se verleentheid.

In een program het sy gerehabiliteerde molesteerders gevra om te praat oor hoekom hulle dit gedoen het en ook hoe hulle dit gedoen het, sodat ouers meer bewus gemaak kan word van die gevare van nie net vreemdlinge nie, maar ook mense wat jou kinders ken. Ek haal my hoed af vir die klomp mans wat voor miljoene mense beken dat hulle monsters is en dat hulle aan die gesprek wil deel neem om gewaarwording te skep. Aan die einde van die program toe gaan dit weer oor haar en haar kinder ondervindings en sy vra die mans of hulle ooit gedink het aan hulself as pervers en siek en die lys van name gaan aan. Ek verstaan nie? Sy het hulle openlik gekritiseer en verkleineer. As daardie mans enigsins selfrespek gehad het, sou hulle uit die onderhoud gestap het, maar oor hulle duidelik nog werk aan hulle innerlike issues weet hulle nie, dat hulle nie hoef toe te laat dat hul menswaardigheid aangetas word nie. Sy het lekker gekry toe die mans hulle koppe in skaamte sak toe sy hulle die string name so noem.

Ek hoop nie ek word misverstaan nie. Ek glo allermins dat die optrede van ‘n molesteerder geregverdig kan word. Ek verstaan ook wat dit aan die slagoffers doen want ek kry daarmee te doen in die jeugbediening. Dit grief my net tot in my binneste dat sy die dink dis reg om die onderwerp te sensasioneer. Sy het gister ‘n man gedwing om ‘n stuk te lees wat hy geskryf het oor sy slegte kinderervaring en toe dit duidelik was dit krap hom om… toe bly sy stil en wag… en wag tot hy dit uiteindelik lees en in trane uitbars. WTF?

Ek is disgusted om die minste te sê… Ek weet nou die tyd het aangebreek vir haar om te lugweë vaarwel te roep en is glad nie teleurgesteld dat dit net om die draai is nie.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: molestering, monster, Oprah | 18 Opmerkings

Ek weet en dis al wat saak maak.

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op August 17, 2010

Ag, ek weet ek is baie sleg met die blog-ding deesdae … al mis ek dit soms… Ek sukkel net met skrywers blok en daar is te min tyd in my dag. Ek verkies egter hierdie borrelgevoel in my binneste bo die vermoë om te skryf, dis dalk net hartseer dat ek nie kan skryf wanneer die hart sing nie. Lyk my dit maak die gedagtes stil. Donker gedagtes mind you… Ja-nee… ek hou van die gesing.

Heng, hierdie gemoedsrus en vreugde is ‘n emosie baie nuut en onbekend aan my, maar ek slurp dit gulsig op, want vir die eerste keer in my menslike bestaan kan ek nie onthou hoe dit voel om depressief te wees nie. Al medikasie wat ek neem is vir die suiker. Die gemoedsdoepa is maar net daar. Elke dag.

Ewenwel…. Na die ou dienskneg se dood het ek vir ‘n week baie hartseer gevoel, maar ek het uiteindelik die vermoë aangeleer om te besef ek kan nie elke af-vlerk kuiken; kan / sal of hoef te red nie. Ek kan niemand se lewe reël, leef of hul ogies oopmaak om hulle te maak besef hoe erg die maalkolk van destruction werklik in hulle eie bestaan is nie. Ek verstaan nou dat ek deur ‘n stadium van my lewe gegaan het waar ek ‘n tipe persoon aangetrek het, of uitgesoek het….. juis net oor ek êrens ‘n verskil wou maak. Dis seker uit onkunde waar my grootste vrees uitbroei… die vrees om my laaste asem sal uitblaas voor ek ‘n verskil maak … Daarop volg die vrees vir verwerping en die gevoel van onsekerheid. Ek sal eenvoudig net nie weer treur soos ‘n persoon wat geen hoop het nie.

Hoe groot seën het hierdie behoefte toe nie geword nie… en dit is die rede vir my alom-afwesigheid… Ek het betrokke geraak by ‘n paar instansies en ek spandeer baie tyd saam mense wat hulp nodig het… maar op ‘n gesonde vlak en ek het ook nou ‘n goeie reël… Ek maak seker ek het ‘n ondersteunings netwerk. Ek gee nie van myself dat dit voel of my siel gaan vrek nie. Ek gee van myself en dit voel of ek ‘n doel het. Ek word nie meer gedefinieer deur die emosies en verhoudings in my lewe nie … Ek word gedefinieer deur die liefde in my bestaan.

Dan is daar die happy-place… in my hart wat maak dat ek gaan oorborrel soos ‘n stoom-pot! Ek wil letterlik ONTPLOF van opgewondenheid! Dit is ongelooflik moeilik om die fenomeen aan persone te verduidelik wat nie dieselfde geloofsoortuigings as ek het nie… Vrek… My ouers is christene, maar nie eers hulle verstaan wat aldag met my gebeur nie. Die Here is goed en Hy is getrou… Dis al wat ek kan sê.

Ek het my roepings-vers gekry en ek weet dat ek verseker met kinders gaan werk. Dis deel van my wonderwerk – verhaal…

“Jubel, onvrugbare vrou, jy wat geen kinders in die wêreld gebring het nie, jubel en juig, jy wat geen geboortepyne geken het nie, want jy, verstote vrou, gaan nou meer kinders hê as een wat getroud is, sê die Here.” Jesaja 54:1

Kyk… Ek geniet die kinders ontsettend baie. Ek verlang skoon na die klomp as daar ‘n week verby gaan en ek hulle nie kan sien nie. Ek WEET in my binneste dis waar ek moet wees. Dit vorm deel van my wonderwerk want ek kan nie finansieël nie net nou ophou met my dag-job en begin juffrou-juffrou speel nie… Ek wag vir die geleentheid… (on) geduldig… Maar soos ek WEET in my binneste dit is wat ek moet doen… WEET ek… nog net twee jaar.

- SDG -

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gesprekke met God, My lewe, Skool hou droom | Sleutelwoorde: gemoedsrus, Jesaja 54:1, vrede, vreugde | 8 Opmerkings

My lewe getuig van seën

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op August 1, 2010

” Hy het die groot hemelligte gemaak, Aan sy liefde is daar geen einde nie. Die son om te heers oor die dag, Aan sy liefde is daar geen einde nie. Die maan en die sterre om te heers oor die nag. Aan sy liefde is daar geen einde nie.” – Psalm 136: 7-9

SEKELMAAN

- Retief Burger -

‘Vannaand se sekelmaan is net vir jou

Mag Hy dans tot in jou hart en Sy arms om jou vou

Want as Hy kon praat sou Hy eenvoudig sê:

‘Hoe diep my liefde hier binne vir jou lê’

Mensekind ek weet jou hart is broos

Want die twyfel trek jou skeef en jy’s leeg en moedeloos

Maar as jy my oë vir ‘n oomblik sou kon leen

Sou jy ‘n bruid sien, in wit geklee

En weet jy wie dit is? Kan jou aardse siel

begryp na wie ek verlang?

Dit is jy, My bruid in ewigheid

Een kyk van jou oë en die hout se pyn verdwyn

Dit is jy, geliefde van My sy

Ek is hier by jou, in jou, om jou net lief te hê…

En al sou jy ook die deur in my gesig toeslaan

En die leuens bly glo dat ek net nie bestaan

Sal ek nog steeds my liefde vir jou kom wys,

‘n gebreekte lyf wat hang aan ‘n kruis

En weet jy wie dit is? Kan jou aardse siel

begryp na wie ek verlang?’

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag, Gesprekke met God, My lewe | Sleutelwoorde: liefde, Retief Burger, seen, Sekelmaan | Comments closed

Cowboys don’t cry en dis hartseer

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 26, 2010

Soms is ‘n mens spyt oor die paaie wat jy stap en die mense wat jy in jou lewe toelaat. Soms is jy gelukkig oor die juwele wat jou lewe versier en net soms is jy gelukkig om jou sielsgenoot vriende te ontdek. Soms… net soms… wonder jy hoekom die tyd saam hulle nie stil staan nie.

Ek het jou ontmoet in ‘n donker, baie donker tyd van my lewe toe ek self so stukkend was waar liefde net ‘n begrip was maar tog was ons altwee so soekend daarna. Eers later het ek besef dat ek in my gebrokenheid baie min kon doen om jou seer weg te vat. Jy sien dis mos my inherente streek waar ek almal net wil help en lief hê en bystaan… al het ek nie die vermoë nie. Ek het weg gestap met die gevoel dat ek jou gefaal het. Dis mos wat ek doen…

As ek terugkyk op die pad van ons twee se taal… die liefde vir ons twee se musiek en die deel van ons hart se gedagtes, verstaan ek dat jy ook gesukkel het om jou mense-wees te deel. Jy was in jou eensaamheid stil en kwaad oor daar ‘n seer was wat gemaak het dat jy ook nie kan lief hê nie. So in ons onvermoë om mekaar te gee wat elkeen nodig het, het ons op gegee en weg gestap en elkeen ‘n afdraai geneem weg van die kruispad waar ons mekaar gevind het.

Ons het eintlik ‘n storie om te vertel, ongeag ‘n lewe saam ons nooit beskore was nie, want sielsgenoot-vriende se liefde vir mekaar is mos ‘n liefde wat min ken en nog minder verstaan. Ons het onder bo-natuurlike omstandighede ontmoet wat vir my bewys genoeg was dat jy in my lewe moes wees, en die clichè is waar… Soms is mense in jou lewe vir ‘n rede… of ’n seisoen of dalk ‘n leeftyd. ‘n Leeftyd in die fisiese tyd of ‘n leeftyd in die hart? Daai een kan ek nie klein kry nie, want hoe vergeet jy van iemand wat jou wese verstaan maar tog ook nie? Iemand wat jy voor lief is, maar tog ook nie? Hoe vergeet jy?

En ek huil vanoggend my hart stukkend oor ek bang is jy het nooit geweet watter verskil jy in my lewe gemaak het nie… Want ek was te trots om dit vir jou meer as een keer te vertel. Cause cowboys don’t cry… en die fynskrif sê hulle deel ook nie hulle gevoelens nie en doen nie die touch feely dinge nie… En ek is bitter spyt.

Kandas: Jy het my wêreld omgekeer en my horisonne verbreed want hierdie blog is jou breinkind. Jy het in my geglo selfs toe ek nie wou nie (nie kan nie) net oor ek skuins was.

Ek lees vanoggend in die koerant en vir die eerste keer word jy onder jou eie naam gepubliseer… net om jou dood aan te kondig. Rus sag ou groote!

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe | Sleutelwoorde: dood, hartseer, vriende | 7 Opmerkings

Die Siel van ‘n Kind

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 20, 2010

Die afgelope naweek het ek die mees besonderse ondervinding gehad. Ek is nou meer seker as ooit tevore dat skoolgee my nuwe roeping gaan wees. Ek het nog twee jaar oor om my dinge in orde te kry sodat ek ek die droom kan bewaarheid. Bygesê, ek is kieskeurig oor waar ek eendag wil wortel skied, maar ek glo die Here plant jou waar Hy wil hê jy moet saai en groei. So spot ek so ewe voor die naweek se kinderkamp dat as die klomp luid-bekkies my nie van my broeisheid genees nie, dan sal niks dit seker genees nie…. en ek is nie genees nie.

Die weegskaal wip so met die naald in die middel van kinders wat regtig geseënd is met ‘n lewe vol liefde, gesonde selfbeelde en vreugde en vrede… want hulle word oorgelaat aan ‘n genade onbeskryflik groot. Dan is daar die jong klomp wat net die genade van die wêreld ken. ‘n Genade so hard soos staaldraad.

Ek het in my eie stilligheid die klompie dop gehou om te sien hoe elkeen in ‘n groepsverband funksioneer en ook… wie die loners is. Daar was een of twee wat hulself afgesonder het om ek-tyd in te werk en dan was daar ander wat nie ‘n keuse gehad het nie, want hulle pas eenvoudig nie in nie. Wat my opgeval het is dat die wat nie inpas nie, nie deur die groep verwerp word nie, maar dat hulle verkies om nie deel te wees nie. Ek is ‘n voorstaander vir individualisme en geniet self my eie geselskap… maar die afgesonderes skyn verseker nie vertroue en self liefde nie… hulle het seer. Hulle weet nie hoe om met ander om te gaan nie en dit breek my hart. Dit vou my sommer so dubbeld om te sien dat daar jong kinders is wat emosioneel afgestomp is. Dit is ‘n seer waar daar nie eers rowe is wat die gapende wonde beskerm nie. Hulle bloei voor ‘n hele wêreld wat dit raak sien.

Aan donkerkop-meisiekind… Ek verstaan nie jou wroeging om jou ouers van jou molestasie te vertel nie, maar ek bid dat jy sal verstaan dit is nie jou skuld nie en dat NIEMAND die mag oor jou het om jou ooit te laat sleg voel oor jouself nie. Die twee blonde sussies… Al kan ek elke dag vir julle kos aandra en seker maak julle het klere wat pas kan ek nie julle ogies laat glimlag nie. Ek kan nie genoeg drukkies gee om julle te laat voel daar is wel iemand wat julle nie verwerp het nie. Ek bid dat Jesus julle in sy liefde sal toevou want Sy hart bloei vir julle seer.

So kan my lysie aangaan met dogters van sestien jaar wat dit oorweeg om seks te hê met hule kêrels… of van seuns wat nie weet hoe vaderliefde voel nie want hul pa is aldag en heeldag op kantoor. Of die gesiggie wat net na die bord kos staar want sy is bang as sy eet word sy vet.

Ek verstaan die siel van ‘n kind al is ek self nog nie ‘n ma nie. Die Here belowe my immers ‘n nageslag oor wie Hy sy hand sal hou. Wat word wel van die wat net oorgelaat word aan ‘n wêreld se genade?

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder, My lewe, Skool hou droom | Sleutelwoorde: kamp, kinders | 9 Opmerkings

Herken julle hierdie?

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 15, 2010

Die wat nou nie gewoond is aan die Gauteng hoofweë nie, sal seker nie die waarde van hierdie kiekies verstaan nie? Deedae is hierdie wisselaars so gewild en groot dat daar al vyf bane weerskante aangebou is, en die verkeer staan nog steeds stil. Dis regtig iets om te beleef… maak nie saak watter tyd van die dag jy op die hoofweg is nie, jy sal altyd êrens ophoop en stil staan.

Aan die Gautengers… Check this out!

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: 14th Avenue, Buccleuch, William Nicol | 12 Opmerkings

Ek wonder …..

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 13, 2010

Ek het vanoggend die kuns vervolmaak (danksy Eskom) om vir ‘n volle uur in die bad te sit en dink, met kerslig … sonder om antwoorde te kry op my vrae

Hoekom het ek skrywersblok wanneer ek geen sielswroeging ervaar nie. Ek kan eenvoudig nie skryf wanneer ek gelukkig is nie, maar tog loop my hartskamers oor van vrede, vreugde en liefde en ek weet nie hoe om dit in woorde uit te druk nie?
Hoekom dink party mense jy is die Salvation Army en misbruik jou onvermoë om nee te sê, maar ander dink weer jy is skynheilig?
Hoekom raak mense ongelukkig met jou as jy wel begin nee sê?
Hoekom dink mense hulle het ‘n reg om my te kritiseer as hulle my nie werklik ken nie?
Hoekom maak ander se opinies saak as jy weet dat net God die reg het om te veroordeel en Hy deursoek tog jou hart?
Hoekom as ek myself uitspreek oor iets wat my pla dan is ek die ewebeeld van evil, maar as dieselfde met jou gebeur dan kan jy jouself regverdig deur jou teleurstelling en misnoë uit te spreek?
Hoekom vergeet mense dat jy deur oopvensters kan hoor?
Hoekom vergeet mense dat jy wel twee en twee bymekaar kan tel, maar is uit die veld geslaan as jy daarop reageer?
Hoekom glo net ‘n uitgesoekte klomp mense aan God die Skepper – Drie-eenheid?
Hoekom is sommige mense gelukkiger as ander mense, of ryker of slimmer… dommer?
Hoekom neem restaurante nie meer besprekings vir groot groepe nie op maandeinde nie? Ek sukkel my dood om ‘n buffet ontbyt vir my verjaarsdag gereël te kry!
Hoekom ry taxi’s soos willewragtags?
Hoekom het facebook farmville, farm dit en farm dat en dan ook nog ‘n kafee, feetjie tuin en al daai?
Hoekom is Eskom nie net eerlik en noem loadshedding op sy naam nie, want dan kan ons almal vooraf beplan as ons weet watter tye ons elektrisiteit sal hê en wanneer nie?
Hoekom is metallic kleur karre duurder as gewone kleur karre?
Hoekom as e-filing so maklik is, betaal mense nog konsultante om hulle returns te doen? Okay, bygesê ek moes ‘n “correction” file want ek het van my mediese uitgawes vergeet…
Hoekom kan ons 84 000 mense betyds by ‘n sokker finaal kry, maar ons kan nie mense in rekord tyd by die werk kry in die oggende nie?
Hoekom kan party mense net nie jammer sê vir hulle aandeel in ‘n hartseer saak nie?
Hoekom word non-achievers nie net die trek-pas gegee nie?
Hoekom kan ons nie almal sing nie?
Hoekom is Kurt Darren so gewild?

En ek reken as ek nie moes regmaak vir werk nie het ek aan ‘n hele paar ander goed ook gaan staan en dink….

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: bepeinsing, dink, wonder | 46 Opmerkings

Wat op gaan ….. Moet weer afkom

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 12, 2010

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | 4 Opmerkings

Ons taaljuweeltjies

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 9, 2010

Daar is nou maar een maal ‘n paar sê-goed wat net nie vertaal kan word nie…

Ek sal jou klap dat jy soos ‘n boesmantekening teen die muur sit!
Hou die gatsak styf toe.
Jy is nou meer lawaai as wol.
Hy het hoogwater kuite soos ‘n vleireier
Ek is so deurmekaar soos ‘n vlooi op ‘n warm stoofplaat.
Deesdae begin almal weer hul onthou-jy’s te politoer …
Ek besef dat my ambisieklokkie heelwat harder sal moet lui!
n Bol wol in die krismisboks – ‘n poets geskenk
Op hierdie mes kan ’n mens Kaap toe ry — hierdie mes is baie stomp.
Daar is ook ‘n gesegde. “Nou is ek so dik soos drie donderwere.” en die antwoord: “Moet asseblief net nie dreun nie.”
Spoeg in jou hand en swem uit my lewe uit.
Raak weg en rapporteer jouself as vermis. Word ook gebruik as iemand jou aanhoudend pla.
Kolmuis vreet wasgoed — gesê van iemand wie se broek styf tussen die boude intrek.
Sit gat – rus bene.
Loop rank suintoe en dra jou bitter tjamas op jou eige ranke – bedoelende wyk van my af en loop braak jou gal daar eenkant.
Hulle staan op die dak toe ek daar kom – In Namakwaland waar die wêreld plat is, was die dak die hoogste uitkyk plek vir baie. As jy dan lank gedraai het, het mense op die dak gaat staan om te kyk of jy nie al aankom nie. Kom jy dan was dit ‘n geskel or jy so lank gedraai het. Vandaar as iemand kwaad is vir jou staan hy op die dak vir jou!
Klim van my tong af en praat jou eie prate! – Moenie op my tong kom staat en praat nie, bedoelende praat vir jouself! Moet my nie by jou skinnerstories betrek nie!
Laat ons vaar dan bly ons uit die gevaar.
Starige gans verloor sy kans….
Dis ‘n aardbewing in ‘n mishoop.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: Afrikaans, taaljuweeltjies | 4 Opmerkings

Quod in omni vita facimus, in aeternum resona

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op July 4, 2010

My heel gunsteling film van alle tye, om verskeie redes. Die hoof karakter ‘n uivindsel van een persoon se verbeelding. ‘n Karakter wat spreek tot my wese in wat ek glo, waarna ek smag en ‘n storie wat in beeld my verwagtig toesluit. Verborge in ‘n plek onbekend aan mense ….. geskep deur my God, want daar spreek Hy tot my.

Three weeks from now, I will be harvesting my crops. Imagine where you will be, and it will be so.

Hold the line! Stay with me!

If you find yourself alone… riding in green fields with the sun on your face… do not be troubled.

For you are in Elysium, and you’re already dead!

Brothers… what we do in life… echoes in eternity.

- Maximus in the Gladiator -

Ek het nie te lank terug nie besef dat min van ons werklik die impak van hierdie woorde verstaan.Dit klink so poëties mooi nie waar nie? Maximus se woorde laat ons dink, en weer dink en ons word nostalgies geroer. Besef ons regtig dat ons keuses, dade en wat ons sê ‘n impak sal hê op ons eie saligheid? Natuurlik! Ons onderneem om betrokke te raak by ander se lewens. Ons maak leë beloftes om ander in nood by te staan, want goeie dade maak mos van jou ‘n humanis en ons hou van die lof van mense en die pryswoorde van die samelewing!

Het jy al vir een oomblik stil gestaan om te wonder of jou keuses, dade of wat ons sê ‘n impak sal hê op ANDER se saligheid? Matteus 9: 37 – 38 laat my regtig wonder of mense betrokke raak by ander se lewens om die regte redes? “Jesus sê toe vir sy dissipels: “Daar is baie ryp koring om af te sny, maar daar is baie min werkers wat kan help om dit te doen. Die ryp koring is die mense wat aan die Here behoort. Julle moet bid tot die Here aan wie die ryp koring behoort en julle moet vra dat Hy werkers sal stuur om sy ryp koring af te sny.”

Besef jy regtig dat jou goeie dade jou nie ‘n beter ewigheid gaan besorg nie? Besef jy regtig dat dit ‘n opdrag is en nie ‘n uitweg wanneer jy so voel nie?

Ek dink nie so nie.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: in aeternum resona, Matteus 9, Quod in omni vita facimus, what we do in life echoes in eternity | 14 Opmerkings

En dit begin

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 29, 2010

Dit is tyd om my nuwe storie te vertel. Die een met Hartseer het dood geloop en vir die laaste keer kyk ek terug na die eens gebroke meisie wat so verlore was….. wat gevoel het haar lewe dien geen doel nie. ‘n Meisie wat self wou sterf.

Daardie meisie het een oggend wakker geword en die stemme in haar kop was stil. Sy kon haarself hoor asem haal en sy kon voel hoe haar hart klop teen die matras, soos wat die bloed druis deur haar slape. Vir die laaste keer kon sy terug dink aan wat was, sodat sy nooit weer hoef terug te kyk op wat kon wees nie. Daardie meisie is ek, en ek is weer heel-mens.

Die nuwe storie is een van geloof, hoop en liefde. ‘n Lewe van opwagting wat begin by Samuel – “God het gehoor” Ek het soos wat ek daar bly lê het, gebid dat my nuwe lewe moet begin. Dis ‘n storie wat ek moet deel sodat mense God se genade kan verstaan. Dis ‘n storie vir die wat wil weet, sodat hulle kan verstaan. Dis ‘n storie vir die wat nie glo nie, sodat hulle harte sal verander … Dis ‘n storie nog onbekend aan my wat dag tot dag aan my geopenbaar word, want God wil self met my ‘n pad stap. So vreemd soos wat die verhaal vir jou klink, so vreemd voel dit vir my. Hierdie wonderwerk is vir ons almal om te deel.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gesprekke met God, My lewe | Sleutelwoorde: geloof, hoop, liefde, Smeek gebed | 10 Opmerkings

Tussenin

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 22, 2010

Tussenin

Iewers tussen die stof is jou spore,
iewers tussen gister en vandag is iets verlore.
Daar waar niemand kan sien nie, is jy nog altyd deel van my
Met my drome ry ek op die kruin,
in realiteit bly wag ek op die rooi duin.
Ek mis jou in gister en ek bly soek jou in vandag, want ek weet…
Iewers in die stof is jou spore,
iewers tussen gister en vandag is iets verlore!

Grace Boshoff (18) 2009

Liewe Hartseer

Jou spore lê diep want die verlange gaan nooit weg nie… Dit word net ligter en bly ‘n deel van my. Ek kan nie glo jy is al so lank dood as wat ons saam was nie. Tyd staan vir geen een stil nie.

Ek bid vanoggend dat jy net soveel geluk, liefde en vrede ervaar soos ek.

Soos wat die tyd aanstap word ek heel-mens.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Meneer Hartseer, My lewe | Sleutelwoorde: hartseer, Tussenin, vrede | 10 Opmerkings

Groot inderdaad!

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 16, 2010

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag, Natuurlik is dit mooi... | Sleutelwoorde: Hoe groot is ons God, Onbeskaamd | Sê jou Sê

Winterhoop

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 14, 2010

Ek is verseker nie die beste persoon om te vra oor aktuele sake nie, want ek kyk nie nuus nie. Ek lees nie die koerant nie en nog minder loer ek na die weervoorspellings. Dit is als net klein jakkalsies wat my of my bloeddruk op jaag of die trane oopdraai. Ek verkies om oningelig te wees oor die stand van sake.

Die laaste week egter probeer ek wel myself vereenselwing met die weer, want my “Roomie” vra my amper elke dag uit oor die weer en ek wil nou ophou sê ek weet nie. My ignorance kan / moet ook net sover strek.

Ek sien ons is die winter in vir baie koud kry. Seker nie meer as vorige jare nie, maar ek wil verseker nie myself oorlaat aan die elemente daar buite nie en is ewig dankbaar dat ek nie hoef nie. Ek ry elke oggend dou voor dag werk toe en teen die tyd wat ek Hillbrow se strate slaan slaan die termostaat vas op 3 grade Celsius. Dit is nou net so voor die son oor die geboue loer. Dis koud. Ek dink die temperatuur deur die loop van die aand is dalk nog laer.

Daar is ‘n nuwe initiatief gebore uit die passie wat MES het vir die armstes van die armes; WINTERHOOP. Hierdie is ‘n landswye aksie wat MES in samewerking met kerke, welsynsorganisasies, RSG, KykNet en verskeie koerante aanbied om die nood in ons land gedurende winter te verlig. Daar word op die volgende stede gefokus: Johannesburg, Pretoria, Kaapstad, Durban, Port Elizabeth en Bloemfontein. ‘n Lys van die organisasies wat hierby baat is beskikbaar op versoek of op die MES webtuiste – www.mes.org.za.

Volgens Jesaja 58:6-7 is die vasdag wat God verlang dat jy vir die wat honger is, van jou brood gee, dat jy aan die armes en die dakloses blyplek gee, dat wanneer jy iemand sonder klere sien, jy vir hom klere gee. Toe ek die lees. toe word ek eintlik hartseer want min mense help uit met die nood rondom hulle.

Die een aktuele saak wat ek wel volg die afgelope twee weke is die berig oor die Johannesburgse Metro Polisie wat van die straat inwoners se besittings sowel as nuwe komberse verbrand het, etlike ure na die eerste Winterhoop uitreik. Dink jouself in… Jy is een van die bevoorregde minderbevoorregtes wat ‘n warm item kon kry en dan word dit van jou af weg geneem? Jy word dan weer aan jou eie lot oorgelaat om te oorleef. Ek as Girl, sal verseker alle hoop verloor het as dit met my moes gebeur.

Hier is ‘n lysie van benodighede wat tydens die uitreike uitgedeel word:

Benodigdhede:

***Klerasie (baadjies, serpe, truie, musse, lang onderbroeke, frokkies, handskoene, kouse)

Skoene, Warmwatersakke, Komberse, Gebottelde water (of houers vir water)

*** vir die hawelose persoon is warm klere essensieel omdat komberse dikwels gesteel word

Winter Oorlewingspakkie (kospakkie – klein formaat):

Toiletware (seep, tandepasta, tandeborsel en waslap), wasgoedseep, toiletrol

Mieliemeel, pakkie sout, koffie, tee, Cremora, suiker, marmite, grondboontjiebotter, geblikte kos, kits-sop en soja produkte.

Ek hoop regtig dat die Gees mense se harte sal verander en dat meer mense sal gee uit liefde, hetsy met fisiese bydraes of om slef tyd af te staan. Hierdie mense bly nie op straat uit vrye wil nie. As jy met van hulle gesels sal jy hoor dat elkeen ‘n storie het oor hoekom hy / sy is waar hulle is. As ek my werk moes verloor, of al my geld huis toe moes stuur en sodoende self op straat moet bly dink ek nie, ek sou oorleef het nie. Ek het dit al voorheen gesê… Ek weet nie of my wil om te oorleef sterk genoeg sal wees as daar nie hoop was nie.

Deur betrokke te raak, gee jy weer hoop aan iemand wat nie misdaad as oorlewing kies nie.

Hiermee addisionele inligting:

Bankbesonderhede:

ABSA – Jan Smuts

Winterhoop rekeningnommer: 906 892 5251

Takkode: 632005

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag, MES | Sleutelwoorde: MES, Winterhoop | Sê jou Sê

Stawberries

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 10, 2010

There were never strawberries
like the ones we had
that sultry afternoon
sitting on the step
of the open french window
facing each other
your knees held in mine
the blue plates in our laps
the strawberries glistening
in the hot sunlight
we dipped them in sugar
looking at each other
not hurrying the feast
for one to come
the empty plates laid on the stone together
with the two forks crossed
and I bent towards you

sweet in that air
in my arms
abandoned like a child
from your eager mouth
the taste of strawberries
in my memory
lean back again
let me love you

let the sun beat
on our forgetfulness
one hour of all
the heat intense
and summer lightning
on the Kilpatrick hills

let the storm wash the plates

- Edwin Morgan -

Wanneer jy weer met die trein in Muizenberg jou pad terug soek huis toe, dink aan my.

Your butterfly girl misses you.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: butterfly girl, Edwin Morgan, strawberries | 6 Opmerkings

Jy is reg ….. Dis jammer

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 8, 2010

Aan hartseer wie se kommentaar gedelete is, aangaande hierdie inskrywing

Die skuilnaam se IP is nog steeds aan jou gravatar gekoppel. So ek weet nie of die jy dit anoniem wou doen nie en daarom is dit nie geplaas nie, want jou gesiggie wys nog steeds. Maar ek antwoord jou wel:

Jou aanval:

Weet jy wat ek is bly vir jou goeie wense, want ek is regtig gelukkig. Maar wat my bitter hartseer maak, is dat jy hier van my vriende praat. Die mense wat jou met ope arms verwelkom het, toe jy eensaam was. Ek sal verkies as jy my nie weer kontak nie, ek en my vriendekring is duidelik benede jou nuwe waardes. Ek is bly as jy gelukkig is, maar dit is nie nodig om ander seer te maak daardeur nie.

Nie dat ek eintlik my eie geskrewe hoef te regverdig nie, maar kom ek vertel jou in elk geval.

Om te oordeel is maklik en om jou eie gevolgtrekkings te maak nog makliker want dan justify ons, ons eie skuldgevoelens. Jou vriende is nie my vriende nie, en jy is reg hulle het hulle wel oor my ontferm in die tyd wat ons saam spandeer het. So hierdie is geensins op jou vriende gemik nie, want hoeveel keer na daardie dag se oproep het ons werklik weer tyd saam gespandeer?

Die persoon aan wie hierdie gerig is dra wel (vooraf) kennis van die inskrywing want daar is lankal hieroor geredeneer en bespreek. Dit was een van die moeilikste besluite wat ek moes neem. Ek probeer verander en kan nie meer dinge doen wat ek voorheen gedoen het nie. Ek sal nie die bordjie van wedergebore christen om my nek kan hang as ek nog steeds ‘n lewe lei soos wat ek voorheen geleef het nie. Want die wêreld wys bitter vinnig vinger en skel mense uit oor hulle nie volgens hulle identiteit leef nie. Oral lees ek hoe “skyn christene” aangeval word en met reg ook want selfs in a godelose wêreld hou niemand van mense wat skynheilig is nie.

Die blog is MY verhoogstuk om MY emosies en ervaringe te deel. Ek gaan nie om op die ander blogs waar die kerk en geloof in Christus aangeval word nie. Ek kies my battles en ek wil verseker nie met die bybel onder die arm almal gaan staan en die herrie in jaag nie. Ek weet dat hierdie eens gewilde blog dood, dood, dood gaan loop, maar dit gaan my verseker nie maak ophou blog nie. As my lewe en my siening jou afronteer, moenie hier lees nie.

Sien die stuk vir wat dit is. ‘n Teleurstellende verloop van omstandighede met MY vriende.

Wat ons vriendskap betref… Net nog ‘n teleurstelling op my kerfstok.

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe | Sleutelwoorde: teleurstelling | Comments closed

Ignorance ain’t bliss

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 7, 2010

Foto geneem deur vriendin - Tanja Moolman

Vanoggend moes ek gou by die vulstasie omgaan, anders het ek vyf minute in my tog werk toe gaan staan sonder petrol. Ek het al een keer oppad na ‘n vulstasie…. gaan staan… Een kilometer van die pompe af. Dis ‘n slegte gewoonte wat ek sukkel om af te skud, want ek wil kyk hoe ver ek met ‘n tenk petrol kan ry….

So gee die vriendelike Shell joggie toe ‘n geel pamflet vir my vanoggend en daarop is die Volkslied vertaal en ek kan nie glo die mooi woorde nie. Dis soveel mooier as die stem! Ek ken nie die woorde nie en het dit ook nog nooit probeer sing nie. Ek voel eintlik skaam daaroor vanoggend. Totaal en al ignorant, want dis mos nie my taal nie!

Call of South Africa

Nkosi sikelel’ iAfrika (Lord bless Africa)
Maluphakanyisw’ uphondo lwayo, (May Your glory be lifted high)
Yizwa imithandazo yethu, (Hear our petitions)
Nkosi sikelela, thina lusapho lwayo. (God bless us,Your children)

Morena boloka setjhaba sa heso, (Lord we ask you to protect our nation)
O fedise dintwa la matshwenyeho,(Intervene and end all conflicts)
O se boloke, O se boloke setjhaba sa heso, (Protect us, protect our nation)
Setjhaba sa South Afrika – South Afrika. (Our nation, South Africa – South Africa)

Uit die blou van onse hemel,
Uit die diepte van ons see,
Oor ons ewige gebergtes,
Waar die kranse antwoord gee,

Sounds the call to come together,
And united we shall stand,
Let us live and strive for freedom,
In South Africa our land.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag, Natuurlik is dit mooi... | Sleutelwoorde: Call of South Africa, Nkosi sikelel' iAfrika, volkslied | 5 Opmerkings

Die lopende kurwe

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op June 3, 2010

Ek staan soms verstom en terug kyk na die lewenspad agter my en ek raak stil tevrede in bewondering want nie een keer het God Sy hand oor my laat gaan nie. Nie een dag nie. Daar was wonderlike tye, maar om eerlik te wees… het hartseer altyd my lewe oorskadu. Dit was ‘n alleen lewe sonder vreugde; sonder liefde en sonder rigting…. ‘n Soeke wat nooit sou vind.

Ek moes vandag weer voor ‘n oop graf staan… die eerste keer na Harseer se dood en ek was nogal op my senuwees want die kleinste goedjies kan herinneringe trigger op die mees onmoontlikste tye. Die Here is voorwaar goed… Ek het geen emosie ervaar nie. Ek het geen terug flitse beleef nie. Ek kon my sielsgenoot- maatjie bystaan.

Die dominee se preek sluit aan by skrif wat ek onlangs gekry het uit Hababuk en dis regtig met ‘n sterk oortuiging dat ek weet die God wat ek dien, is ‘n magtige God… Soos ‘n pa wat lief is vir sy kinders.

Al sou die vyeboom nie bot nie en daar geen druiwe aan die wingerde wees nie, al sou die olyfoes misluk en die lande geen oes lewer nie, al sou daar geen kleinvee in die kampe meer wees nie en die beeskrale sonder beeste wees, nogtans sal ek in die Here jubel, sal ek juig in God, my Redder. Die Here my God gee vir my krag. Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok, op hoë plekke laat Hy my veilig loop. Vir die koorleier. Met snarespel.

….. Ongeag hoe hoog ek op die kurwe gaan kom, of hoe laag hy ookal met my gaan daal weet ek in my hart van harte, die Here sal my nooit weer laat gaan nie. Ek ervaar intense vreuge. Ek het ‘n doel in die heelal met ‘n soeke wat net bly vind.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gesprekke met God, My lewe | Sleutelwoorde: Habakuk 3, vind, vreugde | 3 Opmerkings

Dis Moeilik

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op May 23, 2010

Die dag wat ek my hart vir die Here gegee het, het ek nie werklik besef hoe moeilik hierdie pad gaan wees in my aardse / vleeslike bestaan nie. Na my bevryding het ek geweet ek moet dinge anders begin doen, maar ek het nie werklik tot harte geneem dat ek alles moet neerlê of verander nie. Na my doop het my geestelike oë begin oopgaan en weereens het ek besef ek moet wat ek ken en aan vasklou opgee want dis aards en van die vlees … Ek is nie een dag spyt nie, die stryd bly net moeilik.

Wat is die moeilikste tot dusver.. Om jou ou vriende vaarwel te roep… want… wel… hulle is aards en ons deel geen meer gemeenskaplike belangstellings nie. Ek het eenvoudig net nie meer iets wat ek met hulle kan deel nie, want hulle verstaan nie. Ek het altyd gedink mense dink hulle is beter as ander as hulle selektief begin word oor met wie hulle omgaan en kuier en bedien, want Jesus het dan in sy tyd op aarde met prostitute en tollenaars en moordernaars om gegaan… Die wat die wêreld verwerp het en vergeet het en op neergesien het. Ek was verkeerd in my siening en vandag weet ek dat die wêreld op my ook gaan neerkyk.

Skielik kan ek nie meer met julle omgaan nie want dit sit my af om in dronk mense se geselskap te wees. Julle verloor beheer oor alle motoriese vaardighede…praat hard…lag hard en in my oë is dit onaantreklik lelik want dis nie ‘n jolige uitbundigheid nie, maar banale skyn.

Dit gaan teen my grein om te hoor hoe julle my God se naam ydelik gebruik, DIE een wat hemel en aarde gemaak het. Al glo jy nie in my God nie… hê dan respek vir my om dit nie in my geselskap te doen nie.

Ek staan stom en verslae om te hoor watter woorde uit julle monde kom want julle het nie respek vir hulself nie, en verseker nie vir enige iemand anders nie.

Dus WIL ek nie meer in die ou wêreld wees nie want EK het verander. Ek het ‘n keuse gemaak die dag wat ek voor die kruis gestaan het. Ek kies LEWE. Nou verstaan ek die skirf wat sê: “Moenie met ongelowiges in dieselfde juk trek nie. Hoe kan daar vennootskap wees tussen reg en onreg? Hoe kan daar gemeenskap wees tussen lig en duisternis? Hoe kan daar eenstemmigheid wees tussen Christus en Belial? Hoe kan ‘n gelowige dieselfde belange hê as ‘n ongelowige?”

Ek moet nog net die moed bymekaar skraap om dit vir jou te sê. Ek kan nie meer jou vriendin wees nie… nie oor jy my kêrel afgevry het, of my goed gebreek het of oor jy my sleg gesê het nie… Maar oor jy, jy is.

Ek is jammer as jy dink ek glo ek is beter as jy… Ons loop eenvoudig nie meer onder dieselfde juk nie want ons stel reels het verander.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: 2 Korintiers 6, christenskap, vriende | 35 Opmerkings

As jy moeg word…..

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op April 18, 2010

….. vir die lewe in die stad… dan pluk jy ‘n lat vir jou eie gat! Want as jy dit eers besef sal geen dag weer dieselfde wees nie.

Girlie hier wil nie meer in die stad bly nie! My hele siel verlang na die vlaktes… En nie soms nie… ELKE dag. Deur die berge en soms oor die dale word ek op die naam geroep en ek hunker na ‘n plek anders as waaraan ek gewoond is. Smiddae wanneer ek tuis kom na werk, trek ek my skoene uit en gaan loop kaalvoet op die gras. Dit bring ‘n kalmte wanneer ek sommer so plat op my rug die dag se laaste sonstrale sien speel op die blare. Die dag wat verstryk sonder dat ek so die aand kan groet, is gewoonlik die dag wat ek onrustig in my gemoed gaan slaap. Vir lank het ek nie hierdie lee eggo in my binneste verstaan nie, daardie gevoel wat jy kry en weet iets kort maar jy weet nie wat nie. Nou weet ek… My hart smeek my om plan te maak… Ek smag na die plaaslewe!

Ek verstaan al te goed dis dalk nie ‘n makliker lewe nie, maar niemand kan my vertel dis nie ‘n beter kwaliteit lewe nie. Jy spandeer meer tyd saam jou wederhelfte en jy gee jou kinders ‘n sorglose kinderlewe vol fantastiese herinnering. Ek kan nie dink dis ons klomp stadsgesiggies se voorland nie. Glad nie. Dit begin al hoe meer voel hierdie dolle gejaag skep ‘n onoorbrugbare skans tussen my en my Skepper, want jy spandeer meer tyd in vergaderings, leef tussen deadlines en probeer om nie te vloek op die pad nie… as wat jy met ‘n glimlag God kan dank vir die mooi in jou omgewing. Jy raak blind en doof en kan dit nie help nie.

Nou hoe nou? Hoe ontmoet die kaalvoet kind in die hartjie van die suburbs haar boer? Daai een wat jou stadshart hoor huil en jou kom haal met sy trekker… Perd of lendelam bakkie. Ek smag na daai een wat verstaan waar my hart klop… that knows where I belong.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder, My lewe | Sleutelwoorde: boer, plaas, plaaslewe, suburbs | 39 Opmerkings

Sonde van die vaders

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op April 10, 2010

Ek weier om te treur oor die dood van ‘n leier, want hy was nie my leier nie. Ek lees nog steeds in afgryse watter tipe mens hy gelei het want hulle stans gaan teen die grein van wat ek glo.Ek voel wel hartseer want enige dood is vir my erg. Hy bly ‘n eggenoot, vader en oupa en vir sy familie voel ek jammer.

Ek is wel ongelooflik bekommerd oor die politieke toestand van ons land. Dis hartseer dat daar na sestien jaar van demokrasie nog steeds verwys word na die verdeelde geskiedenis van twee volke. Ons seer en hulle seer…. Die prys van ‘n nuwe Suid Afrika is nog nie bepaal nie… Soos wat die ou haat uitsterf… so groei ‘n nuwe een in sy plek. Die nasie is verdeeld en al wat ons kan doen is bid.

Steve Hofmeyr (hoop nie hy gee om dat ek sy speech hier plaas nie) het ‘n roerende toespraak gelewer op Eugene Terre Blanche se begrafnis en ek staan eintlik stom… Dis mooi!

Talle tonge het ek
een tong op ‘n gegewe oomblik
‘n heuning tong
‘n bitter tong
‘n Tong stomp
Genoeg om te swyg.
My skerp tong klap
Klap soos ‘n sweep
En keep diep en laat bloei
My suur tong brand
Brand soos asyn
en laat krimp in mekaar en skend
Talle tonge het ek
een tong op ‘n gegewe oomblik
‘n tong om te sny
‘n tong om te salf
Ek het talle tonge

“Ek het geen mandaat hier nie. Ek skaar my as dienaar by die leiers hier voor my. Wit, bruin en swart. Want u beker, soos myne, loop oor. Waaroor wil u praat vandag? Wraak? Oorlog? Moraliteit? God se wil? Staatkunde? Die internasionale media, wat soos bloedhonde hier buite staan en wag vir ’n elektroniese greep om die wêreld in te stuur waarin ons as onbeskaafd uitgebeeld sal word? Of sal ons praat van die Laaste Boer. Vader, oupa, eggenote, trotse kultuur ikoon en vir baie hier, ‘n politiese leier. Sal ons praat van Eugene die god, die demigod of Eugene die man, Martie? Hoe vlak die trane in sy blou oë gelê het. Hoe uiters beleef hy was in enige ordentlike geselskap. Hoe sag daardie bulderstem kon word as hy voorlees:

“Ek wou my woorde neerskryf, nie om digter te wees, maar om my kort verblyf op die lewensvlakte te herleef.” (Tolbos – E. N. Tereblanche)

Eugene Terre Blanche se roeping was om die boeresiel te verwoord, om die onafhanklikheidsideaal te bepleit, om die swaar skatkis van Voortrekker erfenis oor te dra aan my generasie sodat ek dit sal wil oordra aan generasies na my. Dis my belofte aan jou Eugene Terre Blanche. Hy sou lank voor vandag sterf vir die handhawing, die behoud en die welsyn van sy mense sonder om ander nasies te beledig. I remember during a speech of his how the respect with which he described Dingaan filled me with fear a new for that warrior. I also remember paging through the Afrikaner Liberation and Struggle songs, the FAK, and found not a single song in there insulting or contemptuous of any other nation.

Eugene Terre Blanche het gepraat van grond en van bloed soos die ander vandag oor geld en bloedvergieting praat. Maar hy het my ook geleer om nooit weer ander nasies en volke te vra HOE om te reageer as MY mense geteiken en uitgeroei word vir iets so barbaars gering as ‘n selfoon of die kleur van my vel nie. No nation’s tolerance is unconditional. Ons humeur, ons pyn en ons geduld word vandag op die proef gestel, want vandag as jy huiswaarts keer, sal jy verby iemand loop wat lag oor die dood van ’n man wie se vaderlands liefde en trou in sy God nog nooit onder verdenking was nie. That is a disparity we have to live with, not an insult to respond to. It’s tough out there. It’s not for sissies. U sal getoets word vandag.

In Levitikus 24 staan daar “soos hy gedoen het, net so moet ook aan hom gedoen word: breuk vir breuk, oog vir oog, tand vir tand.“ – maar ek waarsku u, daar staan niks van ’n tand vir ’n oog nie. Daar staan niks van ’n koeël vir ‘n lied nie. Ons skiet nie mense omdat hulle sing nie en die oortreders van hierdie walglike moord is reeds in hegtenis geneem. Die oë van die wereld is vandag op ons Afrikaners. As ons juis hier met stil waardigheid uitgaan, sal ons daardie kykende oog iets anders wys as wat hulle gekom het om te sien.

On his day Eugene Terre Blanche faced the same justice and punishment. He served his time and walked out a new man. He would have begged for relief, for less blood, fewer victims and a little peace at the end of everybody’s day.

Sy woorde sou voortbou op ’n Paul Kruger wat alles in die stryd sou werp vir die selfbeskikking van ’n nasie en weer, soos gewoonlik, teen ’n opponent veel groter as hy self. Eugene se woorde was ter ere van almal, maar sy lof behoort aan ’n klein Christelike stam in Afrika wat meer van sy eie mense aan sy eiendom afgestaan het as enige ander Suid-Afrikaanse volk in die laaste 150 jaar. You must understand that if you want to understand the Boer! And when this loss repeats itself in the new democratic SA, it is not enough to ask of us to remain patient for the sake of transformation and a soccer tournament. When you understand the provocation of the hatespeech of Julius Malema, you will understand why I can not enter a soccer stadium named after Peter “Kill the Boer” Mokgaba.

Sal ons vandag gedwee huis toe gaan en Gods water oor Gods akker laat loop. Nee. Want hierdie bloedland kan nie Gods akker wees nie. Silent diplomacy is complicity and our government’s paralysis here will yet afford us many sad days like this. Our mortality rate is genocide and it is suffered by living, every South African who has ever begged for the safety of her sons and daughters.

Ek bid dat u die vrede uitstraal wat u verdien. Ek bid vir ‘n Christelike nugterheid. Ons bydraes is beskawings, nie sterftesyfers nie. ‘n Beskawing word helaas gemeet aan sy sterftesyfer. Geen meer provokasie nie! No more provocation! Geen meer aanhitsing nie! No more enticement! Ek is soos u bitter seer, uiters teleurgesteld en briesend kwaad en alhoewel 2010 die jaar is… is vandag nie die dag nie. Laat ons woede uitloop op dade van wedersydse erkenning van pyn en verlies – dit is wat ons meer maak as wat ons is. Eers dan het Eugene Terre Blanche op Saterdag 3 April, nie verniet gesterf nie.
Ek dank u.”

Ek hoop regtig nie dat my kinders eendag nog steeds moet betaal vir die sondes van hulle vades nie. … En daarom bid ek… En sal aanhou bid vir bo-natuurlike genesing.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: demokrasie, eugene terre blanche, nuwe suid afrika, steve hofmeyr | 50 Opmerkings

My Kruis Verlossing

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op April 1, 2010

Sjoe dit voel soos ‘n ewigheid vandat ek laas geskryf het, maar die kop is tans besig met ander dinge… wat die skryf so bietjie op die agtergrond plaas. Ek is seker daar is nou al afgelei… hoe stiller ek raak soveel beter gaan dit met my.

Ek is darem oor die weduwee-hartseer sage en het besluit ek gaan nie ‘n bordjie om my nek hang nie. Ek wil NIE die weduwee wees nie want ek leef in hoop met ‘n toekoms. My identiteit berus in die Here…. Die Drie -Eenheid, God, Almagtig. Om te wil treur oor wat was en te huil oor wat kon wees laat ek toe dat my eie geluk van my beroof word. Dis net so goed ek bedank die Vader vir die seen wat aan my beloof is, maar wys dit dan van die hand want om in sadness te leef is net soveel gemakliker… daardie iets wat ons ken en laat beter voel oor ons daaraan gewoond is.

So jy….. liewe weduwee-hartseer kan maar voort bou op ‘n verlede wat jy ook maar wens anders was. Ek weet wat die waarheid is. Gister….. Vandag….. Vir altyd! Ek vergeet dit net soms wanneer die swart hond vir my kom grom.

Soos wat ek dan terug kyk na die kruis hierdie naweek weet ek in my hele bestaan dat die seer van hierdie bose kringloop ook gesterf het…. Want so lief het God my ook gehad soveel duisende jaar terug.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gesprekke met God, Meneer Hartseer, My lewe | Sleutelwoorde: Kruisiging, paasfees, verlossing | 8 Opmerkings

Jou weduwee

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op March 18, 2010

Hartseer

Dit gaan regtig goed in my wêreld. Die lug is blou, die son helder en die bome is stadig besig om van kleur te wissel. Die seisoen van verandering kom al nader met die aand geluide wat vroeër stil raak.

Al wat nie verander nie is dat jy steeds by my spook.

Ek verstaan dit nie.

Vanoggend lees ek sy is jou weduwee. So kan enige iemand my tog net vertel. As jy sewe jaar lank geskei was en die persoon wat jy in ’n stadium soveel gehaat het sterf. Maak dit van jou ’n weduwee?

Elke aand vra ek om vergifnis en genade want ek probeer hard om self te vergewe… jou fokken weduwee… Soms wens ek julle rolle was geruil.

Vanoggend wens ek …. weereens…

Geplaas in Gedagtegroep(e): Meneer Hartseer, My lewe | Sleutelwoorde: dood, weduwee | 20 Opmerkings

In tyd…..

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op March 4, 2010

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: Brian Adams, Sound the bugal, Spirit | 9 Opmerkings

1 Maart 2008

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op March 1, 2010

Liewe Hartseer

Ek is vanoggend hartseer en huil al van gisteraand af na die boodskap wat ek gekry het. Dis iets wat ek moes hoor en ek is ongelooflik dankbaar oor wat ek daar gelees het.

Dis vandag twee jaar terug wat ek voor jou oop graf gestaan het en in alle eerlikheid was ek in die laaste jaar nie weer daar gewees nie. Ek hoop jy verstaan. Ek hou nie van die grafsteen wat hulle vir jou opgesit het nie. Die boodskap op uitgekerf in die marmer is myns insiens ‘n bespotting. Tot in jou dood het hulle jou nie verstaan nie.

Ek het daardie dag gedink my hele lewe word saam jou in die aarde gesak. Dit was en sal seker die slegste dag van my hele bestaan wees. Wel, ek hoop so… ek wil nie weer soveel pyn ervaar nie. Nog nooit het ek so alleen gevoel nie.

Ek onthou… Met jou in die kis en ek en jou familie geskei deur rye kerkbanke, kon ek voel hoe hulle verwoede haat my aangesig deurboor het en al wat ek kon doen was huil. Huil want ek was jammer ek kon jou nie help nie… want my liefde was nie sterk genoeg om jou te red nie… want ek het geweet… naas die drie blinkgesig kindertjies, is ek die enigste een wat jou lief gehad het. En ek het gehuil oor my laaste soen aan jou, gebukkend oor die kis op die koue lewelose mond, met hartseer vertrek.

Die onskuld van jou kinders in hul kromgebuigde wilgelat lyfies was vir ‘n oomblik vergete. Hulle ma het eenkant na my geloer. Die vrou van wie jy al 7 jaar lank geskei was, het die rol van die huilende weduwee bemeester… Met die stywe geklou van hulle armpies aan my het hulle braaf probeer troos met woorde soos, “onthou dis nie ons pappa wat daar le nie… dis net sy lyf.” Die rolle was verruil en hulle kon sien, niks kan my troos nie.

Die dominee het met deernis die eerste paar verse van Psalm 23 voorgelees.

“Die Here is my herder, ek kom niks kort nie. Hy laat my rus in groen weivelde. Hy bring my by waters waar daar vrede is. Hy gee my nuwe krag. Hy lei my op die regte paaie tot die eer van sy Naam. Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig. U laat my by ‘n feesmaal aansit, terwyl my teëstanders moet toekyk. U ontvang my soos ‘n eregas, ek word oorlaai met hartlikheid. U goedheid en liefde sal my lewe lank by my bly en ek sal tuis wees in die huis van die Here tot in lengte van dae.”

Ek het daardie groue Maart oggend probeer sin maak uit die Skrif en ek was kwaad dat jy in jou menslike swakheid jou eie datum bepaal het om by die feesmaal aan te sit. Ek het by die graf op my knieë neergesak en het het jammer gesê. Ek was kwaad want jy het toegelaat dat ek moes voortleef met ‘n gebroke siel wat verder afgeknou was deur jou mense. Jou ma het my kom optel en in my oor gefluister… “Jy ontstel die kinders..”. En ek het jou gehaat. Ek kon in my uur van pyn en hartseer nie eers mens wees nie. Ek het daar weggestap, want ek kon hulle nie in die oë kyk nie. Hulle het daar met emosielose uitdrukkings, regop, styf en gemasker. Jou lewe was vir hulle ‘n verleentheid. Jou dood ‘n skande.

Vandag wil ek net vir jou vertel ek is nie meer kwaad vir jou nie. Ek verstaan en uiteindelik het ek antwoorde.

Rus sag. Tot ons mekaar weer sien…. En onthou…. so krom en gebroke soos wat ons bestaan was, was ek baie lief vir jou.

En dit gaan goed met my. Baie goed, want daar is vrede, liefde en soveel seen.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Meneer Hartseer | Sleutelwoorde: dood, dwelms, hartseer, selfmoord | 42 Opmerkings

Rus tyd

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op February 9, 2010

Right now it’s time to take a break
From my most event-less life
No longer typical routines
But I promise I’ll keep away from the knife

What’s new to do if anything
What should I do if I can not sing
Talk to someone I need to do
Honestly I wish I could talk to you

But I need a break from it all
I need to rethink things generally
If I don’t my world will fall
Like a mountain right down on me

This is not to be long and boring
Not to be more than a second of time
Things are to change and turn around
Right here now it’s my break time

- Matt Burgett -

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe | 62 Opmerkings

‘n Nuwe begin

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op February 7, 2010

Ek verstaan dis nie almal se cup of tea nie. Ek glo ook baie verstaan nie die implilasie van my besluit nie en kan dus nie opgewonde saam my wees nie … Maar ek wil tog met julle deel… die nuwe begin van ‘n nuwe lewe.

Girl is vanaand ge-groot doop! So waar teen onse ou dopper beginsels.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gesprekke met God, My lewe | Sleutelwoorde: dompel, doop, grootdoop | 40 Opmerkings

Al weer huiswerk

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op February 2, 2010

En daar dink Drakie sy is nogal snaaks en ek het weer huiswerk… En die een is moeilik hoor!

Ek lees ‘n groot verskeidenheid blogs en geniet elke liewe een, alhoewel ek nie altyd terugvoer gee nie… So dalk lees ek by jou sonder dat jy weet… Ek mag dalk jou grootste roofleser wees…. dus jou grootste gatkramp ook… Wie weet!

Dis eintlik baie onregverdig om my te vra wat die beste geskrewes is wat ek raak gelees het, tot op hede want ek is ‘n emosionele wese… Ek hou van die stukke wat my siel laat lag en my hart laat huil.

Ek kan regtig nie uitkies nie… DUS… Gaan ek weer die reels so effe buig. Ek kies die blogger en julle vertel my wat julle gunsteling skrewe was en hoekom … en dan gee dit my meer tyd op te dink

Okay…. so volgende keer wat ek weer voor die rekenaar inskuif, sal ek bietjie by julle gaan lees…. Jammer ek skeep so bietjie af!

Oeg…. en voor ek vergeet…. Indien jou naampie hier veskyn en julle het nog nie deelgeneem nie… Consider yourself… TAGGED!

Geplaas in Gedagtegroep(e): tag | Sleutelwoorde: tag | 42 Opmerkings

Dis hoe dit is

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 31, 2010

Vir weke maande probeer ek wegkruip deur nie neer te pen wat in my gemoed aangaan nie, want ek wil nie ondankbaar klink nie. Vir weke begin ek wonder of ek regtig nog wil skryf want dit voel ewe skielik sinneloos en te veel van ’n moeite want dit is regtig moeilik om soos die nuwe girl te klink wat êrens voor kersfees inner peace gevind het. My hart bloei en my siel huil en skielik verander die lewe soos wat ek dit ken, maar terselfde tyd is my gemoed rustig en my val was sag. Die Liewe Vader het my nie van my vergeet nie.

Vir maande was daar moeilikheid by die werk. Dan kry ek nie my volle salaris nie… dan word ek laat betaal…Dan kry ek my salaries maar ek kry nie my byvoordele nie… En elke maandeinde begin ek spook en spartel om kop bo water te hou. Maar ek het survive. Vriende was wonderlik en ek is op meer as een aangeleentheid uitgehelp.

Behalwe dat ek regtig voel ek moet nie in ’n korporatiewe omgewing moet werk nie, voel ek baie sterk oor die juffrou storie. Van julle kommentaar het weer ander deurtjies in my kop oopgemaak en ek begin my nou blootstel aan geleenthede waar die idée om kinders buite die klaskamer te help… my aandag trek. Maar vir tyd en wyl moet ek die pot aan die kook hou. Ek het begin ander werk soek, al ’n hele paar maande terug … Haastig en verwoed en ek het ’n rits onderhoude agter die blad, maar dis asof ek my in ’n doodloop straat bevind en niks van die plannetjies wat ek maak word realiteit nie. Ek begin wonder of ek nie dalk harder moet luister na God se stem nie… want my geloof is my rigtingwyser tot wat ek met my lewe moet maak. Ek was verseker nie beskore vir enige van my poste waarvoor ek aansoek gedoen het nie.

So word dinge erger en dringender en ons almal kon sien die besigheid is in sy finale fase van sterf…. maar min het ons geweet hoe ons elkeen geaffekteer kan word.

Môre begin ek by my ‘nuwe’ werk. Die maatskappy is oorgeneem en ons is eers Woensdag ingelig. Per telefoon. Donderdag was die ‘meet-en-greet’ en semi-formele onderhoud. Nie almal se lot is so geseënd soos myne nie, want ons is ’n handjie vol wat vir die volgende drie maande nog werk het. Die res… wel… My hart gaan uit na hulle… Inteendeel bloei dit saam hulle.

Ek is dankbaar ek het nog ’n inskomste, alhoewel ek nou elke dag 80km verder werk toe en terug gaan pendel wat inherent beteken ek moet al 6 uur in die pad val… en ou kapok hennetjie is mos ‘n oggend mens! … Die geld wat ek sou wou wegsit vir my studies sal nou maar moet wag… want my kar funksioneer nie op appelsap nie… weet nie van julle s’n nie.

So dink maar aan hierdie loskop wat glad nie van verandering hou nie… Inteendeel voel ek effe bang. Ek voel soos die standerd vyf dogtertjie wat vir die eerste keer haar hoërskool uniform aan het. Ontgroening wag!

Nou weet julle ook wat regtig in die suburbs aan die gang was. Teleurstelling was baie groot opverskeie vlakke en ek het laag gaan lê.

Vir die bloggery… Ek reken ek sal julle te veel mis… Ek sal dalk net minder gereeld inloer….. vir eers!

Ps. Vlam: Ek weet ek het huiswerk. Sal dit so spoedig moontlik doen!

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Skool hou droom | Sleutelwoorde: nuwe uitdagings, onderwyser, werk | 29 Opmerkings

Askies meneer

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 27, 2010

Ooohh… Julle ken dit almal… so wanneer jy in die hysbak klim en dit vang jou… so prominent…

Nou verstaan jy…

Geplaas in Gedagtegroep(e): Sommer maar net... | Sleutelwoorde: flatus, poep, winde | 31 Opmerkings

Behoede my

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 25, 2010

My geduld was nog nooit my sterk punt nie, en nou met die verandering in eetgewoontes is ek ietwat meer “irriteerbaar” en vanaand is ek oor die kole gehaal toe ek bieg ek het nie vreeslik baie geduld met mense nie, veral nie dom mense nie.

Wat is dom mense? Hmmm… ek dink nie daar is ‘n woordeboek definisie op die een nie, maar vir my is dit mense wat nie luister nie… en dan more weer dieselfde ding kom vra… Ek wonder menigmale of hulle net aspris is of regtig, egtig ‘n probleem het. Ek is seker daar is dalk meer as ‘n handvol mense daar buite wat dink ek is vertraag oor ek so vergeetagtig kan wees… great… maar ek irriteer myself nog nie so ek is fine met daardie gedagte.

Ag, asseblief beaam tog net my gevoel… daar is stupid mense daar buite, nê?

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder | Sleutelwoorde: dom mense, stupid mense | 58 Opmerkings

o, soete ding

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 25, 2010

Girlie het absoluut geen wyshede wat ek wil of kan kwytraak nie. Ek probeer my lewe so ver moontlik uneventful hou want ek het ‘n paar dinge wat nou gebeur wat my maak naels kou. Nou kom ek agter oor ek net op inner peace fokus gaan die wêreld my ietwat verby en my konsentrasie span is niks beter as die van ‘n goudvis nie.

Ek glo egter die gebrek aan kreatiwiteit het te doen met die feit dat ek glad nie meer suiker of alcohol in neem nie… NIKS… nada, nil… En ek mis dit. Ek het al vier odes opgedra aan suiker in my koffie, tjoklits in my yskas en ’n bier op ’n warm dag. Ek het gedink die insulien pilletjies gaan die lus wegneem…

Hmm… Ek dink ek het verkeerd gedink… duidelik.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gewigtige sake, My lewe | Sleutelwoorde: insulien, kreatiwiteit, suiker | 52 Opmerkings

Ek wonder…

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 21, 2010

Jinne, ek wonder in hoeveel dele van onse ou provinsie die gebeur?

Hulle sê mos when in Rome do as the Romans do…. Ek probeer hard om nie mense te label of te stereotipeer nie, want ’n mens sukkel naderhand om die fyn lyn van onderskeid te tref en dit mag dalk rassisties oorkom. Dit wat my soos ’n doodsgreep om die keel gryp en walg….. is gewoonlik gebruike wat ek optel in die mederheids bevolking se optrede.

Dood luiters word die fiets net neergesit…. of die rug word teen die verkeerd gedraai… daar word nie eers ’n bossie gesoek om agter te skuil nie. Die zip word los gerits en ta-da…. daar spuit die straaltjie vir elkeen om te sien.

Is ek net te onsensitief vir ander kulture? Is ek oorsensitief want verligting is ’n primêre, basiese behoefte?

Nou sit ek my Europese kappie op…. Hoe gaan die petalje afloop met die sokker later die jaar. Dink jou nou in…. Daar gaan die bus toeriste, kameras flikker en dan… net daar… op een van die stad se hoofpaaie… maak frikkie sy broek los?

Vir my grens dit na aan public indecency en ek wil nie eers aan die gesondheidsrisiko dink nie…

Is ek verkeerd?

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder | Sleutelwoorde: 2010 sokker, stereotipering | 59 Opmerkings

Die Windpomp. Een van die 7 Wonders van die Wêreld.

Gedagtes deur Ou Dienskneg | Uitgedink op January 18, 2010

Nee, dis nie Girl nie, dis ekke – Ou Dienskneg. Nee, daar is niks fout met Girl nie (wel…behalwe vir die sweep dalk), daar is iets fout met haar laptop. Sal more hopelik weer reg wees. Moet wees want dit is ‘n grend laptop. So, nou word ek gebel en gesê: “Skryf iets. Die volk moet lees”. Gedagtig aan die sweep skryf ek nou maar.

Vir ‘n lewe maak ek groterige webtuistes. En konsulteer mense aangaande sosiale media en nuwe media en maak videotjies en ag, al sulke kreatiewe ou dingetjies. En ek werk baie in Afrikaans en (probeer) skryf in Afrikaans en luister baie Afrikaanse musiek en het al radioprogramme gedoen in Afrikaans. En ek raak de moer in in Afrikaans en ek raak moerig vir Afrikaans.

Die afgelope twee maande veral, so oor die vakansieseisoen, het ek baie meer na Afrikaans geluister maar doelbewus nie die Loslappie, Pampoen, Kaptein span die seile tipe goed nie (storie vir ‘n ander dag) maar meer die Chris Chameleon, Valiant Swart tipe musiek. En daar tref dit my soos ‘n voorhamer. Weet julle hoe baie keer “feature” ons goeie ou Windpomp in Afrikaanse musiek?

En op prentjies. En T-hemde. En skilderye. En advertensies. En al hoe meer ook op webtuistes – ja, my eie een ook want, sien, ek het so ‘n paar maande terug begin om my eie nuwe webtuiste te ontwikkel en ontwerp en groot tussen die Egiptiese piramiedes, die Eiffel Toring, die Colosseum, die Empire State gebou en vele ander veelgeroemde geboue kreun en kraak ook ons eie windpomp. Voorwaar deel van die Wonders van die Wêreld.

My beheptheid met Windpompe kom al van kleins af. Skoolvakansies was altyd deurgebring op oorlede Oupa se Karooplaas tussen Beaufort Wes en Prins Albert. Die enigste lafenis onder die skroeiende Karoo-son en skreeuende sonbesies en gapende gannabos en kambro was in een van die ronde sementdamme onder een van die miljuisende windpompe op die plaas.

Dit is daar waar ek, na Ouma se ontbyt van moerkoffie, varsgebakte plaasbrood, lewer, niertjies, netvet en tuisgemaakte konfyte, gesit het en die wonder van die Windpomp ontdek het. Op daardie stadium sou ek die geluide van ‘n windpomp eerder vereenselwig het met Paul Riekert se Battery 9 as ‘n Chris Chameleon melodie. Helaas, die windpomp het nou vir eens en altyd ook sy plek ingeneem tussen ons eie musiek. En ook op ons webtuistes.

Beslis die beste pomp op die dorp!

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: Afrikaans, Battery 9, Chris Chameleon, Paul Riekert, Valiant Swart, Windpomp | 44 Opmerkings

Sjoe!

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 14, 2010

Ek is ‘n groot voorstaander vir individualisme. Alhoewel my kleredrag BAIE meer subtiel geraak het, trek ek tog nie soos ander mense aan nie… Ek glo ek het my unieke styl. And by the looks of things het baie ander mense ook…. Hulle… eie unieke styl…

Kyk, ek het al in my skapie pajamas garage toe gegaan na middernag om sigarette te gaan koop (toe ek nog gerook het). Ek het al kaalvoet die supermark ingevaar toe ek haastig net vinnig ‘n ietsie wou koop. Ek het selfs in my korporatiewe rompie en sykouse met my koei pantoffels uitgeklim… mind you elke keer wanneer ek wou gaan sigarette koop…

Maar hoe op aarde verduidelik jy die?

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag | Sleutelwoorde: Individualis, kleredrag | 68 Opmerkings

Sonde met die bure

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 13, 2010

En hier sit ek op my stoepie… lekker nat gereën. Ek het gaan stap en toe… wel…. Toe reën ek nat. Ek drink nou maar ‘n ou rooiwyntjie om die binneste warm te maak. Nie dat ek juis koud kry nie… Ek het ‘n ligte gemoeds beroerte wat so onderliggend broei. Die volgende vier maande is in steen uitgeplavei en ek is nogal op my senuwees vir alles wat moet gebeur….. Of dit wel gaan gebeur……

In ieder geval… Ek het vanaand met ‘n swaar gemoed my kennis gegee en ek trek einde Februarie…. Ek weet dit is vir die greater good van my droom en ek dink om saam iemand te bly gaan my net goed doen. Hierdie plekkie was my gesond-word plekkie en so vreemd soos wat dit klink is hierdie die laaste herinnering en verbintenis met hartseer. Ek weet dat ek hierdie hoofstuk ook moet afsluit. Dis regtig mooi hier by my… my stukkie plaas paradys in die middel van die stad. Ek gaan die mooi mis.

Wat ek nie gaan mis nie is my buurvrou. Ek is regtig vredeliewend maar ek kan die vrou nie verduur nie… want sy is LOUD! Ek het my nuwe roomy (dis so lekker woord) se raad gevolg en nou haat sy my ewe erg.

Sy hou partytjies tot op 4 uur Sondag oggende…. Ek dink dit mag dalk langer aanhou maar dis dan wanneer ek eventually uitpass. So by my kamervenster… Mense vergeet dat drank jou harder laat praat en daai wag voor jou mond vergiftig. Ek moes nou al hoor hoe sy bedsake bespreek met die nuwe belangstelling…. Hoe sy haar vriendinne vertel van die bedsake met die nuwe belangstelling… Hel… Ek moes selfs die bedsake aanhoor.

Twee uur die oggend en ek word wakker…. En jy kry my nie sommer uit die slaap uit nie. Deur die vaak wonder ek wat dit is wat ek hoor…. En in twee minute weet ek… Buurvrou het seks. Die nuwe belangstelling slaap uiteindelik oor.

Great vir jou as jy ‘n screamer is… Nog beter as jy regtig jou sessie geniet… maar ek… wil dit regtig nie aanhoor nie. Sy skree nie eers iets sexy nie… Ek voel ek luister na ‘n hadida en ‘n tarentaal wat tegelyk baklei. Maar ek hoor sy naam is Chris.

Vanmiddag toe vra ek haar… so.. hoe gaan dit met Chris?… Natuurlik wou sy weet hoe ek sy naam weet…

“ Oh… I heard you call his name out… Did I hear wrong?”

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder, My lewe | Sleutelwoorde: bure, lawaai | 55 Opmerkings

Girlie soek werk

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 7, 2010

Ag almal weet nou al ek wil ‘n skool juffrou word en ek begin die jaar aan my droom werk. Ek gaan groot opgee maar dit gaan die moeite werd wees… Maar ek sal julle later inlig soos wat my planne inmekaar val. Dit beteken ek gee my blyplek op om my studies te kan finansier. Ek gaan ook benewens MES, by die jeug ook betrokke raak… dis vanmiddag uitgeklaar. Ek moet seker maak ek wil met kinders werk en dis waaroor 2010 vir my sal gaan.

Ieder geval… Ek is opsoek na ander werk. Om verskeie redes maar dit weet julle ook. Ek mag dalk nie ambisieus klink nie want ek wil nie die korporatiewe leer klim nie en is nou moeg groot mense gemanage. Ek leer liewer kinders lewens skills as wat ek my siel dood baklei met mense wat emosioneel op die vlak van kinders is. Ek kyk uit, ek gaan vir onderhoude en ek wag vir ‘n ander geleentheid…. iets wat ek kan doen tot ek my droom werk kan begin.

Nou wonder ek… As julle nou vir Girlie ‘n werk moet uitdink of aanbied… wat sal dit wees en hoekom? En skool juffrou tel nie…

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Skool hou droom | 89 Opmerkings

Die ware jy

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 6, 2010

Ons almal kruip tog in ‘n mate agter ‘n masker weg… Dit is blykbaar wat ‘n wese doen om hul menslikheid te verberg Hel… Ek is seker ook skuldig, want dalk wil ek soos ander ook ‘n stukkie van myself verskuil. Een ding wat ek wel weet is dat ek nie deel van my persoonlikheid wegsteek nie… ek is altyd dieselfde en ek kan om die dood nie verstaan hoekom mense hulself vir voordoen as iets wat hulle nie is nie.

Ek dink nogal ek is ‘n observer… En ek is ingestel op my intuïsie. Dit het my nog selde in die steek gelaat. Ek sit en wag… want een of ander tyd vergeet jy wel ek hou jou dop en dan….. Dan sien ek die ware jy.

Hoe jy my behandel…dit is die ware jy.

Mag ek nooit myself so in my issues verloor dat niemand mag weet wie ek is nie.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder | Sleutelwoorde: masker, wegkruip | 36 Opmerkings

GI (Jane) Lean?

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 4, 2010

Goeie dawner! Op versoek van die dokter en op aanmoediging van ‘n goeie vriend het ek mos nou gedink dit sal wel beter wees as ek op ‘n lae GI dieet gaan, want my suiker is nie so lekker nie. So alhoewel ek met my bak popcorn hier langs my sit… (Ek is ook nie regtig lus vir my popcorn nie want dis absoluut so sleg so karton sonder my geel sout…Ja…. Ek het die Aromat uitgegooi) voel dit of die dood my betree…. Maar hulle sê dis normaal.

Ek dink nie my lyf weet regtig wat hom getref het nie. Ek eet nou baie meer as wat ek gewoond is en is so moeg! Soveel meer as waaraan ek gewoond was… Die bedonnerde entjie mens (voel maar so van die naweek af) eet gewoonlik net een keer ‘n dag en hierdie 5 keer ‘n dag affere het gemaak dat ek nou my foon stel op intervalle en ek eet soos ‘n melkkoei op aanvraag. Ek het wragtig op die bank aan die slaap geraak na werk en ek het nie eers so hard gewerk vandag nie. Ek voel of ek sal moord pleeg net vir ‘n ou koppie koffie! Ek gaan ook vrek swaar afskeid neem van die wyn! Dis ‘n goeie toss-up tussen die twee op die oomblik!

Ek het my boet so bekyk oor die naweek en ons is uit die selfde mould gesny… Ons altwee is geneties bietjie geskroef en ek wil nie so groot soos hy raak nie. Dis nogal verbasend om te sien… ek en hy raak al hoe groter en ma en pa al hoe kleiner en ons almal sukkel met die selfde probleempie!

Maar ek gaan nou slaap. Ek reken more voel ek beter en op my stukke en die wêreld is my oester… of eier… of oats… of ….

Dit is dus voorneme nommer een… Ek gaan die tjoepie deflate…

Geplaas in Gedagtegroep(e): Gewigtige sake, My lewe | Sleutelwoorde: gewigsverlies, Lae GI, moeg | 53 Opmerkings

Nuwe Jaar 2010

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op January 3, 2010

En hier begin die nuwe jaar vir die meeste van ons… terug in realiteit. Vakansie tyd het party goed gedoen; ander is deur ‘n dinkproses en dan is daar die wat nog nie gereed is vir die nuwe jaar nie. Almal reken dat 2010 ‘n besonderse jaar gaan wees, en ek wonder hoekom. Waarom hoop die mensdom dat die nuwe jaar beter gaan wees as die een wat ons agterlaat?

Ek…. Wel.. Girlie se menswees val in al drie kategorieë. Ek het gerus… Ek het helemaal te veel gedink en ek is nie reg vir die nuwe jaar nie… maar dis deels my eie fout want ek het besluit om wel voornemens te maak… wesenlike sowel as geestelike en emosionele mylpale wat ek wil behaal. Ek reken ek is dalk net bang vir daai commitment wat ek myself dwing om te maak.

2010 gaan vir my ‘n uitsonderlike jaar wees, want alles wat ek gaan aanpak gaan gebasseer wees op drie prinsiepe….. want daarin kan ek glad nie faal nie.

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Rooiwyn vir die Siel | Sleutelwoorde: 2010, geloof, hoop, liefde, voornemens | 32 Opmerkings

2009 – My jaar van liefde

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op December 24, 2009

Na ‘n aand van geen slaap, het ek vanoggend drie uur buite gaan sit om na die vroeë oggend geluide te luister en dit het my aan die dink gesit. Gister se geween oor my gemoedsbekakking was gou vergete…. Maar dit was tog nodig. Ek kan tog nie ‘n masker opsit en maak of alles met tinsel besprinkel is, as ek regtig hartseer voel nie. As ek kyk waar ek laas jaar gelys het op die cheery-meter en waar ek hierdie jaar is… is ek ligjare ver weg op my pad van genesing. 2009 was inderdaad ‘n geseënde jaar vir hierdie suburban meisiekind.

Ek reken die grootste geskenk wat ek hierdie jaar ontvang het, was om die Liefde van ons Vader te ervaar. Ek het gewag en het nagte om gehuil oor ek oortuig was dit is ‘n gevoel wat my gaan omring, soos ‘n lig wat vanuit die Hemel sal skyn net oor ek my hart oorgegee het. Groot was my teleurstelling toe ek besef dis nie hoe die Drie Enig werk nie. Toe ek dit besef toe begin my journey.

Die grootste liefde wat ek ervaar het hierdie jaar was deur my betrokkenheid by MES. Nog nooit in my hele lewe het ek soveel deernis en liefde vir my medemens ervaar soos op die strate van Hillbrow en die middestad nie.

Daar is nuwe vriende op my pad gebring. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd is daar weer wholesome mense in my lewe. Daar is ook afskeid geneem van die wat nie in my lewe hoort nie… en alhoewel dit hartseer was weet ek dit was ‘n goeie besluit. Vir jou wat my weer geleer het om te lewe… Dankie!

Ek het die waarde geleer van vergifnis. Nog nooit in my hele bestaan het ek so vry gevoel na ek elke persoon gekontak het om dinge mee reg te stel nie. Dit was nie maklik nie en soms het dit onmoontlik gevoel want ek moes my eie foute in die gesig staar oor dit meestal my issue was…. En nie noodwendig die ander persoon se fout nie. Vir Hartseer en sy familie het ek ballonne in die lug losgelaat…

My hart is nie net genees nie… Dit was sommer vervang. Ek is nie meer kwaad oor die verlede nie… Ek raak wel hartseer en werk aan die spyt maar dit word beter.

Hierdie is Girl se laaste inskrywing vir 2009.

Dankie vir al julle bystand en ja… weereens… liefde. Ek het by elkeen van julle ‘n stukkie gekry om my legkaart weer aanmekaar te slaan.

Hiermee wens ek julle en julle gesinne ‘n Geseënde Feesseisoen toe.

Tot ons weer ontmoet in die nuwe jaar.

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Rooiwyn vir die Siel | Sleutelwoorde: Kersfees | 32 Opmerkings

Ek hoop

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op December 23, 2009

Ag ou drama queen hier hou nie van die opbou van emosie wat tans plaasvind in my gemoed nie. As daar nou twee emosies is wat ek glad nie kan hanteer nie, dan is dit verwerping en onsekerheid… en nou kom ek agter daar is ‘n derde een wat begin kop uitsteek. Ek voel alleen… soos in lonely en ek verstaan nie hoekom nie want ek het tog my familie en vriende om my. Ek hou immers van my eie geselskap?

Ek het Sondag weer besef ek dink nie ek mis Hartseer so erg soos wat ek dalk net iemand wil hê nie. Vanoggend voel ek anders. Ek mis hom. Maar die goeie tye saam hom. Die nugter dae en die minder gewelddadige uitbarstings. As ek mooi dink…. Dink ek dit gaan dalk ook meer as net oor die hondjie hier en dalk oor die halsbandjie… Ek mis die kinders met elke hartklop in my binneste.

So of ek ‘n man in my lewe mis… die gevoel van ‘n gesin of net die kinders… ek weet nie en kan nie onderskeid tref nie. Die laaste maand se gebeure help ook glad nie met hierdie gevoel van hartseer nie.

Nou kyk ek so na my pols vanoggend… Ek mag nie hoop verloor nie… Ek mag nie moed opgee nie… Ek moet my skouers reguit maak en maar net deur hierdie kersfees kom. Wat ander opsies is daar?

Geplaas in Gedagtegroep(e): My lewe, Rooiwyn vir die Siel | Sleutelwoorde: hoop, Kersfees, Meneer Hartseer | 39 Opmerkings

Protected: Exposed

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op December 22, 2009

Geplaas in Gedagtegroep(e): Natuurlik is dit mooi... | Sleutelwoorde: Tattoo | 37 Opmerkings

Ek het my hart verloor

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op December 20, 2009

Daar besluit ek en Hoefyster mos nou om op die warmste dag in die geskiedenis (dit het so gevoel) na die Pretoria dieretuin te gaan. Kyk, dit was great en nogal ‘n belewenis maar ek wou dood gaan van die hitte. Die diere wou dood gaan van die hitte. Ek was braaf… en selfs die reptiele trotseer wat ‘n moerse prestasie is want ek is so bang vir ‘n gesplete tong dat ek myself so bietjie-bietjie wil nat maak as ek een sien… al dis dit op die kassie of agter glas. En raai wat… selfs hulle wou dood gaan van die hitte, want omtrent elke slang het in hul bakkie water gaan krul om af te koel.

En daar verloor ek my hart op een van die inwoners. Sommer een van die eerste hokke waar ons verby stap. Siende dat ek nou die nuwe luiperd-whisperer is… glo ek sy naam is Nunu want dit is waarop hy gereageer het. (Toe ek hom op die naam roep toe kom hy aangehardloop) Net so verby die kabelkarretjies is die luiperd se hok. Jy bekyk hom so deur die glas… Maar ou Hoefyster ken toe mos ‘n ander aansig en daar stap ons om die hok na die agterkant, waar daar geen glas is nie… maar net draad.

Ek glo as enige werker ons gesien het, was ons onmiddellik uitgegooi en sirenes sou loei, maar ons was gelukkig. Oor die eerste heining en jy is by die draad wat as die enigste skeiding tussen jou en die ondier dien. Ons wou nog nader sluip om ‘n foto van agter te neem toe Nunu besluit dis speel tyd en het regtig soos ‘n huiskat tekere gegaan. Hy het net soos Oscar gereageer op my stem, stemtoon en my bewegings. Selfs die tweede keer toe ek terug gaan om te gaan groet toe hardloop hy nader.

As ek kon het ek hom wragtag huis toe gebring.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Dit trek my aandag, Natuurlik is dit mooi... | Sleutelwoorde: Luiperd, Pretoria Dieretuin | 46 Opmerkings

It’s a guy thing…

Gedagtes deur Girl van die Suburbs | Uitgedink op December 18, 2009

Toe slaan ‘n moerse tragedie my mos gister en ek beland vir de helfte van die dag in ‘n bande plek….. En daar sit ek tussen die manne…. En al die rubber…. En hope mans tydskrifte. Ek het drie FHM’s en een Men’s Health deur gewerk en ek moet bieg… ek dink die mans tydskrifte is regtig van hoë standaard.

So met die deurblaai van die FHM toe wonder ek …. Wie is verantwoordelik vir….

Die make up, want vrek hulle almal het die mooiste engelgesiggies
Die hare, want almal het sulke pragtige mane… met sulke dik lang hare
Die tan’s want almal lyk asof hulle van een van die eilande afkom
Die onderklere fittings want wragtig ek het lanklaas onderklere so goed sien sit op enig lyf

Ek is nie sooo naief nie en ek reken die bogenoemde word gehandhaaf deur ‘n goeie photoshopper.

Maar wat my die meeste impress het… was die porn poses en beligting. Die girls lyk regtig fantasties en as jy mooi kyk kan jy sien dat dit die twee elemente is wat die kiekies maak.

Gaan kyk gerus hier…

Ek wil net een weet… hoe kry ‘n mens so span om ‘n shoot te doen? Ek sal regtig dit oorweeg as die A-Team my ook so kan opzoosh.

Geplaas in Gedagtegroep(e): Ek wonder, Gewigtige sake | Sleutelwoorde: FHM, It's a guy thing | 40 Opmerkings

Meer oor die Suburbs…
Stem vir my
“n Voorstedelike Engel

Ek is 'n nooi van Pretoria maar woon al 'n paar jaar in die Goudstad. Dit is in my nuutgevonde vryheid waar ek besonderse dinge beleef het en mense ontmoet het wat my bestaan ingekleur het. Mooi herinneringe is gebou; maar ook hartseer terugslae is beleef. Of hierdie nou 'n spoegblok, 'n dagboek of net die neerpen van 'n mengelmoes van my onsamehangende denke is, is debateerbaar. Dalk is ek 'n filosoof met die wyshede van die wêreld wat ek aan ander kan openbaar..... Ek kan dus bieg, wat ook al die beskrywing... hierdie is 'n persoonlike soeke na innerlike vrede en antwoorde wat ek verstaan.
My gedagtes draai om…
Besoekers nou by die suburbs…
- Daar is tans 5 Besoekers aanlyn
'n Wolk van Sleutelwoorde...

Afrikaans beroepskeuses blogs dood fun Gauteng geloof God happiness hartseer Here herinnering Hillbrow hoop Huisgenoot insulien Jesus kamp Kersfees keuse kinders Kruisiging leef lewenslesse lewensmaat liefde liewe heksie mediese fonds Meneer Hartseer MES online dating Oprah paasfees prinses reën selfmoord stereotipering steve hofmeyr tag The Shack verjaarsdag vrede vreugde vriende wolke
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck and Luke Morton requires Flash Player 9 or better.
Onlangse Opmerkings...
Kontak die Suburbs
Argiewe van gedagtes
Ek ondersteun graag…

Bly op hoogte...
- Alle gedagtes
- Alle opmerkings
Besoers aan die Suburbs…
Neem asseblief kennis…

Kopiereg © 2010 Girl van die Suburbs - Alle regte voorbehou - totdat die Stormers die Super 14 wen. Wat beteken dit is van nou af tot in alle ewigheid. Hierdie blog is vir my ontwikkel op WordPress en 'n eie, unieke tema op die Thematic platform deur 2imagine met grafiese ontwerp insette deur I Love Design

'n Voorstedelike Engel

Meer oor die Suburbs…

Stem vir my

“n Voorstedelike Engel

My gedagtes draai om…

Besoekers nou by die suburbs…

'n Wolk van Sleutelwoorde...

Onlangse Opmerkings...

Kontak die Suburbs

Argiewe van gedagtes

Ek ondersteun graag…

Bly op hoogte...

Besoers aan die Suburbs…

Neem asseblief kennis…